2026 12 april....Aan de Eerwaarde Swami Raghawanand

 

AUTOBIOGRAFISCHE BRIEF VAN MIJ

Met diepe śraddhā (eerbiedige toewijding) en oprechte waardering richt ik mij tot u.

Ik schrijf u niet om een oordeel te vellen over een ontstane situatie, maar om mijn ervaring en gevoel te delen die zich in uw mandir heeft ontvouwd en die mij, als oudere sādhaka, innerlijk heeft geraakt.

Ik doe dit omdat ik in u iemand herken die werkelijk leeft vanuit innerlijke discipline, eenvoud en waarheid — een zeldzame kwaliteit die ik respecteer. Daarom verdient u ook een open en eerlijke terugkoppeling van wat ik heb gevoeld en wat mij raakte.

Een ontmoeting die mij stil maakte

Na een dienst in de mandir waaar ik aanwezig was op de Kwattaweg kwam de voor u bekende Haagse mevrouw naar mij toe. Ik kende haar niet (nu nog steeds niet), maar haar energie was zacht en zoekend. Later hoorde ik dat zij ooit een bhaktā (toegewijde) was geweest van Devpriyavani. In haar ogen zag ik een mengeling van pijn, teleurstelling en een verlangen om gezien te worden — iets wat ik in mijn werk vaak herken.

4 weken later hoorde ik van Devpriyavani dat deze vrouw tijdens de dienst een dag voor mijn vertrek naar Nederland een banaan, het prasāda van Hanuman, had geweigerd aan te nemen toen Devpriyavani het aan deze Haagse mevrouw wilde geven toen zij naast U zat.

Wat mij raakte toen Devpriyavani over deze situatie in uw mandir tegen mij vertelde op één van de laatste dagen van mijn verblijf in Suriname was niet de weigering zelf van de Haagse mevrouw, maar de interpretatie ervan. Het werd benoemd als het weigeren van het prasāda, terwijl ik voelde dat de vrouw niet Hanuman weigerde, maar de vyakti (persoon) van wie zij het moest aannemen. Voor mij was dit geen spirituele afwijzing, maar een menselijke pijn die nog niet was aangeraakt.

Het gemiste moment van verbinding

Wat mij innerlijk verraste, was dat er geen uitnodiging tot gesprek was en werd gedaan. Geen moment van: “Laten we eerst elkaar ontmoeten, en daarna geef ik je de banaan opnieuw.”

Zo’n kleine beweging had een brug kunnen slaan. Had de vrouw kunnen helpen om het prasāda wél te ontvangen. Had misschien zelfs heling kunnen brengen.

In plaats daarvan werd de verantwoordelijkheid bij de vrouw gelegd.En daarmee werd de deur naar verbinding gesloten.Ik zeg dit niet als kritiek, maar als observatie van een subtiel energetisch proces dat ik vaak zie in spirituele omgevingen: wanneer een ROL groter wordt dan het hart dat haar draagt.

Waarom dit mij raakte

Ik ben intussen een oudere vrouw. Mijn pad was lang, maar nu hoop ik zacht en helder geworden. Ik heb geleerd dat spiritualiteit niet zit in uiterlijke vorm, maar in de bereidheid om werkelijk aanwezig te zijn bij de mens die voor je staat.

Ik heb in mijn leven veel spirituele misvorming gezien: mensen die een rol aannemen die groter is dan hun innerlijke rijpheid, mensen die meditatie gebruiken als bescherming, mensen die hiërarchie inzetten om kwetsbaarheid te vermijden.

Daarom raakte deze situatie mij niet persoonlijk, maar energetisch. Het liet mij zien hoe snel een spirituele identiteit de menselijkheid kan overschaduwen.

Een zin die alles samenvatte: Vandaag hoorde ik een hoog opgeleide theoloog in een interview op de televisie zeggen:

“Iedere ontmoeting is een risico.”

Die zin trof mij diep. Want dat is precies wat ik zag gebeuren.

Voor iemand zoals ik die nog steeds met mensen mag werken, betekent risico niet gevaar, maar transformatie — pariṇāma:

• elke ontmoeting kan een oude pijn openen

• elke ontmoeting kan een rol ontmaskeren

• elke ontmoeting kan waarheid zichtbaar maken (satya)

• elke ontmoeting vraagt moed om mens te blijven

In de ontmoeting tussen Devpriyavani en de vrouw uit Den Haag zag ik hoe het risico werd vermeden. In de ontmoeting tussen de vrouw en mij zag ik hoe het risico werd genomen.

Wat deze ervaring mij leerde over mijn eigen pad

Ik hoef niets te veranderen. Ik hoef niemand te corrigeren. Ik hoef geen positie in te nemen.

Deze ervaring bevestigde alleen maar wat mijn werk al decennia draagt:

• ik werk niet vanuit rol, maar vanuit aanwezigheid (sākṣin-bhāva, het getuige-zijn)

• ik kijk niet naar gedrag, maar naar de onderstroom

• ik kies niet voor hiërarchie, maar voor menselijkheid

• ik geloof dat heling begint bij luisteren, niet bij corrigeren

En misschien is dat waarom de vrouw naar mij toe kwam. Niet omdat ik iets moest doen, maar omdat ik aanwezig was.

Waarom ik dit met u deel

Ik deel dit met u uit respect voor uw mandir en uw rol als spirituele hoeder van deze gemeenschap. Ik zie in u iemand die werkelijk leeft vanuit innerlijke discipline en eenvoud — een ware sannyāsin die zijn leven draagt vanuit antar-mukha (innerlijke gerichtheid). Daarom durf ik dit met u te delen, iets waar ik nu behoefte aan heb... Niet om iemand te bekritiseren, maar omdat ik geloof dat dit soort subtiele momenten belangrijk zijn in een spirituele omgeving.

Voor mij is een mandir en/of gurukula niet alleen een plaats van ritueel, maar ook een plaats van ontmoeting. En elke ontmoeting draagt het risico — en de mogelijkheid — van healing in zich. (Hoog kan wel omlaag, maar laag kan niet omhoog zonder liefdevolle leiding en compassie toch??)

Met eerbied en warme groet, Śrīmatī Kamala-devī dāsī

SURINAME 4 april 2026 . START VAN DE SWAMI DEWPRIYA ASHRAM.....IK HOOP HET ZO VOOR HAAR

AUTOBIOGRAPHICAL STORY OF MYSELF — “An Assignment I Returned???”

The day began simply. Patricia and Bhavandeep stood with the pressure washer in their hands, cleaning Narsingh’s car after we returned from Nickerie yesterday. The sun was still low, the air was soft, and I could already feel that this day would gain another layer. When Dewpriya came to sit with us, even before the heat truly began, I knew: this would be a day on which something shifts.

She was going to cook for us, and I suspected that—just as she can—it would be done with dedication, with silence, with a kind of inner discipline she received from her guru. But beneath that silence, I felt unrest. A tension that has lived in her body for years.

During the meal she spoke about the land, about Ganesh who is buried there, about the buildings that were almost ready for an ashram that was never truly allowed to be hers. And then it came: the Brahm Rishi Mission, which holds her, controls her, decides for her. Her sons who do not want the BRM involved. She, standing in between, loyal but tired. I looked at her. And I felt the moment approaching. “May I tell you how I see you?” I asked.

She nodded.

I told her that in the mornings I see her as she truly is: light, pure, clear.

But the moment the gate opens, she changes. She puts on a body that is not hers — a body of expectations, loyalty, fear, and old Surinamese structures. She said she is loyal to her guru. And there, exactly there, I felt the opening.

I looked at her, and I felt how the words did not come from my mind, but from a deeper layer — that place I sometimes have access to, the place where the souls of people become visible. “Your guru gave you an assignment,” I said. “And you never truly carried out that assignment. Not because you didn’t want to, but because you handed it over to an organization — the Brahm Rishi Mission — which is not yours. You created other guidelines for yourself.”

She looked up.

Bhavandeep, sitting next to me, felt it too. He became quieter, more attentive. He knows this moment in me — when I no longer speak as Kamala, but as something that speaks through me. I continued: “Your assignment is not to serve the Brahm Rishi Mission. I believe your assignment is to open your own ashram. The Swami Devpriya Ashram. On your land. In your lineage. In the assignment of your deceased guru.”

She took a deep breath. It was as if an ancient truth awakened inside her.

“Why do you stay in The Hague?” I asked. “Why don’t you step out of the BRM? Why do you let your children suffer under a structure that is not right for you? Why do you allow others to decide what you must do, while your guru released you long ago?”

The air became still. The tree across from us rustled softly, as if it was listening.

I told her she could be free. That she could place the crown of light on her own head. That she could take her own place. That she was ALLOWED to open her own ashram — not as rebellion, but as the fulfillment of an assignment that was never completed. She looked at me, then at Bhavandeep, as if she wanted to know whether he saw it too.

He nodded slowly. A quiet confirmation. Then she said: “This is what Narsingh also says… only in different words.”

And I knew: was this the message I had to deliver? Was this the reason I had to come to Suriname? Had the message arrived?

Not as advice from me, but as remembrance.

Later, when she walked back to her lodging, she turned around. Her voice was soft, almost fragile: “And then you will come back to Suriname again, right…”

I smiled. But inside me it became quiet. Because I knew: it is up to her. She must choose. Now she must finally accept the assignment of her guru. Now she must free herself from the Brahm Rishi Mission. Earlier that day she had said that people cannot remain in kindergarten forever, so I asked her: “But then you also cannot stay in kindergarten forever, can you?”

It would be so good if she opened her own ashram — the Swami Devpriya Ashram, in her own name, in her own light.

And my conclusion for myself is very clear:

As long as she remains connected to the Brahm Rishi Mission, I will not visit her. Because the difference between her and me is very clear:

I am free, but she is bound.

I am free to be welcomed everywhere as a guest, but she is not.

If she had her own ashram, she too could arrive everywhere as a guest — and not, as now, enter someone else’s territory as a rebel.

But if she ever finds the courage to become free, for example by opening her own ashram, by living the assignment of her guru — then I will be there. Then I will stand beside her again. Then everything will fall into place. Until that time, I let the universe do its work.

After our conversation, one more question rose in me…

What about the house in The Hague… can you stay there, or would you no longer have a place to live?

According to her, that was not really a problem — Narsingh had houses where she could stay.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

AUTOBIOGRAFISCH VERHAAL VAN MIJZELF — “Een  Opdracht die Ik Teruggaf???”

De dag begon eenvoudig. Patricia en Bhavandeep stonden met de hogedrukspuit in de hand, de auto van Narsingh schoon te maken nadat wij gisteren terugkwamen uit Nickerie. De zon stond nog laag, de lucht was zacht, en het voelde al aan dat deze dag een andere laag zou krijgen. Toen Dewpriya bij ons kwam zitten, nog vóór de warmte echt begon, wist ik: dit wordt een dag waarop iets verschuift.

Ze zou voor ons gaan koken, en ik vermoedde dat dit zoals ze dat kan,  zou zijn met toewijding, met stilte, met een soort innerlijke discipline die ze via haar guru heeft meegekregen. Maar onder die stilte voelde ik onrust. Een spanning die al jaren in haar lichaam woont.

Tijdens het eten vertelde ze over de grond, over Ganesh die daar begraven ligt, over de gebouwen die al bijna klaar waren voor een ashram die nooit echt van haar mocht zijn. En toen kwam het: de Brahm Rishi Mission, die haar vasthoudt, controleert, bepaalt. Haar zoons die het niet willen dat de BRM zich ermee bemoeide. Zij die ertussenin staat, loyaal, maar moe. Ik keek naar haar. En ik voelde het moment komen. “Mag ik zeggen hoe ik jou zie?” vroeg ik.

Ze knikte.

Ik vertelde haar dat ik haar ’s ochtends zie zoals ze werkelijk is: licht, zuiver, puur,  Maar zodra het hek opengaat, verandert ze. Dan trekt ze een lichaam aan dat niet van haar is — een lichaam van verwachtingen, loyaliteit, angst, en oude Surinaamse structuren. Ze zei dat ze trouw is aan haar guru. En daar, precies daar, voelde ik de opening.

Ik keek haar aan, en ik voelde hoe de woorden niet uit mijn hoofd kwamen, maar uit een diepere laag — die plek waar ik soms toegang toe krijg, die plek waar de zielen van mensen zichtbaar worden. “Je guru heeft je een opdracht gegeven,” zei ik. “En jij hebt die opdracht nooit echt uitgevoerd. Niet omdat je het niet wilde, maar omdat je hem hebt weggegeven aan een organisatie, de Brahm Rishi Mission die niet van jou is.”, want jij hebt voor jezelf andere richtlijnen gemaakt.

Ze keek op.

Bhavandeep, die naast me zat, voelde het ook. Hij werd stiller, aandachtiger. Hij kent dit moment in mij — wanneer ik niet meer spreek als Kamala, maar als iets dat door mij heen spreekt. Ik vervolgde: “Jouw opdracht is volgens mij niet om de Brahm Rishi Mission te dienen. Volgens mij is het jouw opdracht om jouw eigen ashram te openen. De Swami Devpriya Ashram. Op jouw grond. In jouw lijn. In de opdracht van jouw gestorven guru.”

Ze ademde diep in. Het was alsof er een oude waarheid in haar werd wakker gemaakt.

“Waarom blijf je in Den Haag?” Waarom stap je niet uit de BRM vroeg ik. “Waarom laat je je kinderen lijden onder een structuur die niet klopt voor jou? Waarom laat je anderen bepalen wat jij moet doen, terwijl jouw guru jou al lang heeft vrijgegeven?” De lucht werd stil. De boom  boven tegenover ons  ruiste zacht, alsof hij luisterde.

Ik zei haar dat ze vrij kon zijn. Dat ze de kroon van licht op haar eigen hoofd mocht zetten. Dat ze haar eigen plek mocht innemen. Dat ze haar eigen ashram MOCHT openen — niet als rebellie, maar als vervulling van een opdracht die nooit is voltooid. Ze keek naar mij, en toen naar Bhavandeep, alsof ze wilde weten of hij het ook zag.

Hij knikte langzaam. Een stille bevestiging. Toen zei ze: “Dit is wat Narsingh ook zegt… alleen in andere woorden.”

En ik wist: was dit de boodschap die ik moest doorgeven? wat dit de reden dat ik naar Suriname moest gaan??? was de boodschap aangekomen????Niet als advies van mij, maar als herinnering.

Later, toen ze terugliep naar haar onderkomen, draaide ze zich om. Haar stem was zacht, bijna breekbaar: “En dan kom jij weer naar Suriname, toch…”

Ik glimlachte. Maar in mij werd het stil. Want ik wist:  het is aan haar. Zij moet kiezen. Nu moet zij de opdracht van haar guru eindelijk gaan aannemen. Nu moet zij zichzelf losmaken van de Brahm Rishi Mission, toen zij eerder deze dag vertelde  dat mensen niet in de kleuterklas konden blijven zitten, vroeg ik haar maar jij kan dan toch ook niet in de kleuterklas blijven zitten???? ....... Het zou zo goed  zijn als zij  haar eigen ashram opent — de Swami Devpriya Ashram, in haar eigen naam, in haar eigen licht.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

En mijn conclusie voor mijzelf is heel helder: Zolang zij verbonden blijft aan de Brahm Rishi Mission, zal ik haar niet bezoeken. Want het verschil tussen haar en mij is heel duidelijk Ik ben vrij maar zij is gebonden.. Ik ben vrij om als gast overal welkom te zijn, maar zij niet....Als zij haar eigen ashram zou hebben kan ook zij overal al gast aankomen en niet zoals nu als rebel op andermans grond gebied binnen komen.

Maar als zij ooit de moed vindt om vrij te worden, door bijv. haar eigen ashram te openen, om de opdracht van haar guru te leven —dan ben ik er. Dan sta ik weer naast haar. Dan komt alles op zijn plek. Tot die tijd laat ik het universum zijn werk doen.

Na ons gesprek was er nog 1 vraag die bij mij omhoog kwam....Hoe zit het met het huis in Den Haag.....kan je daar blijven of heb je dan geen woonruimte meer voor jezelf???? Dat was volgens haar niet echt een probleem Narsingh had huizen waar ze kon wonen.

1949 mijn oma versus spiritualiteit V "

Lieve allemaal

Nu in 2025 herinnerde ik me een bijzonder verhaal over mijn grootmoeder, Anna Verbeek. Voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog had ze een praktijkje in tarot kaartleggen. Hoewel ik er wel eens over had gehoord, wist ik niet precies hoe het echt in haar leefde. In mijn familie werd er niet over geloof of politiek gesproken, maar soms kwamen er verhalen naar ons kleinkinderen toe.

Mijn grootmoeder was in Amsterdam op bezoek bij haar dochter Claar en ging naar een groep die beweerde dingen te kunnen zien of bezitten. Ik weet niet of ze daar alleen op bezoek was of dat ze met een van haar kinderen is gegaan. In ieder geval zaten ze bij elkaar aan een tafel bij die groep. Waarom ze aan deze tafel zat weet ik niet, waar ik nieuwsgierig naar ben is, met welke vraag zat ze daar…..was het nieuwsgierigheid??, was het iets wat ze over haar kinderen te weten wilde horen?? Was het of ze erkenning wilde hebben voor iets wat ze bezat????

Wel weet ik uit verhalen dat de man die de groep voorzat, ineens stil viel, stond op en zei: "Mevrouw, u moet deze kamer verlaten. Uw energie is te sterk voor deze groep."

In eerste instantie kan men denken, ze was erg spiritueel sterk, maar is er ook een andere kant aan dit verhaal…..zou haar emotionele energie te groot zijn voor de spirituele energie….Hoe dan ook er blijven onbeantwoorde vragen over. Tot zover mijn herinnering.  In liefde gedeeld en hieronder zal ik wat meditatie vragen naar zetten..   Kamala

------------------------------------------------------------------------------

🧘‍♀️ Meditatievragen voor verdieping

• Wat betekent 'thuishoren' voor jou, en waar voel jij je écht thuis?

• Welke verhalen uit jouw familiegeschiedenis draag jij mee, bewust of onbewust?

• Hoe zou jij reageren als je onrecht ervaart zoals jouw oma?

• Ben jij ooit emotioneel of letterlijk 'weggestuurd' geweest? Hoe voelde dat?

• Wat heb jij van jouw voorouders meegekregen dat jou vandaag vormt?

• Hoe kun jij ruimte maken voor het verhaal van iemand anders, vooral als het pijn of verdriet bevat?

🔍 Inzichtvragen om aan het denken te zetten

• Welke emoties roept het verhaal van deze blog bij jou op, en waarom juist deze?

• Ben jij je bewust van de geschiedenis achter de mensen die je dagelijks tegenkomt?

• Hoe kun jij compassie tonen aan mensen die zich ontheemd voelen?

• Wat betekent rechtvaardigheid voor jou binnen familie en gemeenschap?

2022 Energieoverdracht gebeurt niet alleen fysiek.....hier mijn ervaringen ermee V

 

Dit is een levensreis die niet alleen diep persoonlijk en spiritueel is, maar ook een bron van inspiratie voor anderen kan zijn. Dit is de reden dat ik dit verhaal online zet. Met liefde gedeeld. Kamala

---

✨ De Energie die Door Mij Heen Leeft ✨

 

     

Heal God trough your glance, your presence, your touch and your atmosphere (kamala)

---------------------------------------------------------------------------------------

ENERGIE  Voor de meeste mensen betekent dat “uitgerust zijn”, “zin hebben”, “door kunnen”. Voor mij is het leven zelf. Niet iets wat ik heb, maar iets wat door mij heen beweegt. Iets wat anderen soms opmerken nog vóór ik het zelf voel.

Toen ik rond mijn vijftigste een ontmoeting had met een Mahamandalashwar van de Juna Akhara—genaamd Soham Baba, een spiritueel Meester van het hoogste kaliber—gebeurde iets wat me diep raakte. Hij pakte mijn hand, keek verwonderd en zei dat hij nog nooit zóveel energie in iemands hand had gevoeld. Hij vertelde me dat ik mensen kon genezen, alleen door naar ze te kijken. Zo eenvoudig en zo groots. Het gaf woorden aan iets wat ik sinds mijn jeugd al wist, maar nooit echt durfde te benoemen.

Ik herinner me hoe ik als 17-jarige mijn hand op mijn moeder legde toen zij pijn had door haar borstkanker. Ze vroeg me er soms om, omdat haar pijn afnam zodra ik haar aanraakte. Dat is iets wat je als jong meisje niet zomaar kunt plaatsen. Maar de verbondenheid tussen ons, de helende stroom die via mijn hand haar lichaam bereikte… die herinnering draag ik in mijn ziel.

Later, rond mijn 28e levensjaar, begon ik te beseffen wat mijn aanwezigheid bij mensen teweegbracht. Soms was het overweldigend; ik voelde dat ik “aan” stond, zonder dat ik daar bewust voor koos. Daarom besloot ik onder de radar te gaan leven. Niet om me te verstoppen, maar om ruimte te geven aan wie ik was, zonder te hoeven verklaren of bewijzen.  

🌙 De roeping die mij wekte

Toen ik 35 was, kwam er een vrouw naar mij toe, simpelweg omdat ze voelde dat zij bij mij moest zijn. In een eenvoudige zijkamer bij mijn vader thuis—niets meer dan een opklapbedje en een plankje aan de muur—legde ik intuïtief mijn handen op haar. Zonder plan. Vanuit afstemming.  Diezelfde nacht kreeg ik een droom, of visioen, van een Oosterse man die kwaad was:

“Waar ben jij in godsnaam mee bezig? Je moet op haar thymus werken!”

Ik schrok wakker, zat rechtop in bed. Wat ís een thymus? Computers waren er toen nog niet, dus ik ging naar de bibliotheek en begon te zoeken. Dat moment werd het begin van mijn leerperiode. 

Jaren later na het zien van zijn gezicht kreeg ik er een naam bij...Ali Khan......die bekend stond als een groot genezer...en musicus uit de Soefi traditie komend uit India.

Na deze ervaring volgde ik een medische opleiding in Amsterdam, werd medisch shiatsu-therapeute vanuit de Nipon opgeleid door Dennis Binks en Namikoshi uit Japan en verdiepte mij via bijscholingen. Ben door artsen van Somatheeram in India begeleid in Ayurveda. Uiteindelijk werd ik in Nederland beëdigd als natuurgeneeskundig therapeut bij de VNT en de Ring. Mijn pad leidde me verder:

• naar enkele Yogi's en het verkrijgen van een echte Yogi genaamd Soham Baba in mijn leven en werd tevens door Swami Veda van de Himalaya gemeenschap gevraagd om naar India te komen. 
• Op 38e jarige leeftijd tot het oprichten van een Yogastudio en op mijn 50e tot het oprichten van een Stichting voor gezondheid, kennisontwikkeling en spiritualiteit en maakte van mijn woning een ashram.
• Kreeg Inwijdingen binnen de Soefibeweging én een naam vanuit de  Sikhbeweging en een initiatie bij de Isckon
• Werd Benoemd tot bestuurslid bij de Soefibeweging door oud-minister Witteveen
•  en het afronden van de opleiding tot verpleegkundige A

Mijn energie is geen kunstje. Geen methode. Het is een gave die me soms fluisterend leidt en soms stormachtig opent. Ik voel het in ruimtes, in mensen, in momenten van stilte. Soms tintelt mijn huid. Soms stroomt mijn adem anders. En soms voel ik andermans emoties als golven door mijn eigen veld. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar wel ontzettend zuiverend.

---

🧘 Energie volgens oude geschriften

Door de eeuwen heen is energie omschreven als de essentie van leven zelf:

📜 Traditie	💫 Begrip	✍️ Betekenis
Vedische traditie	Prana	Levensadem die via subtiele kanalen (nadi’s) stroomt en verbonden is met bewustzijn
Taoïsme	Chi (Qi)	Energie die het lichaam en geest in balans houdt via meridianen
Joodse mystiek	Ruach	Adem of geestelijke energie, verbonden met goddelijke inspiratie
Esoterische leer	Etherische energie	Vibraties in en om het lichaam, die de aura en chakra's beïnvloeden

Deze energie is te ervaren, te voeden en te verfijnen—door ademhaling, ritueel, intentie en pure aanwezigheid. In elk van deze tradities is energie niet slechts iets functioneels, maar iets wat in diepe afstemming tot leven komt.

---

🌿 Slotwoord: De uitnodiging van energie

Wat ik heb mogen ervaren is geen pad dat ik heb gekozen, maar een stroom die mij heeft gekozen. Mijn energie is een gids, een genezer, een stille kracht die haar werk doet met precisie en liefde. Soms zichtbaar, vaak voelbaar. Door de jaren heen heb ik geleerd te leven in afstemming met haar ritme. 

Voor wie dit leest: misschien voel jij jouw eigen stroom al… of wacht zij geduldig tot je luistert. Energie nodigt ons uit—om te healen, te verbinden en onszelf in de meest pure vorm te herinneren. Wil je meer weten hoe met energie om te gaan dan kun je contact opnemen met www.yogastudiolaksmi.nl  De bestuursleden zijn in staat om je een stuk te begeleiden en/of mee te nemen naar een hooggeplaatst echte Swami... puyja swami Dineshwarand ji, oprichter van de Brahmrishi ashram in Krimpen ad IJssel ..Onze Jagir, bestuurslid is tevens een verpleegkundige...Amar Prem heeft een coaching praktijk en Bhavandeep heeft een groep op maandagavond in Langeweg en heeft tevens een sportopleiding massage en is verbonden met de Bhramrishi Ashram. Zelf ben ik ben dankbaar dat zij mijn Stichting voortzetten nu ik de fase zit van ont - wikkelen in plaats van ontwikkeling.

Voor nu dank je wel voor het lezen over dit stuk van mijn reis in dit leven. In liefde gedeeld Kamala 

------------------------------------------------------------------------------------

 ENGLISH VERSION

Energy transfer isn’t limited to the physical.

This is a life journey that is not only deeply personal and spiritual, but can also be a source of inspiration for others. This is the reason I put this story online. Shared with love. Kamala

---

✨ The energy that lives ✨ through me

 

     

Heal God trough your glance, your presence, your touch and your atmosphere (kamala)

---------------------------------------------------------------------------------------

ENERGY  For most people, that means "being rested", "feeling like it", "being able to continue". For me, life is itself. Not something I have, but something that moves through me. Something that others sometimes notice even before I feel it myself.

When I meta Mahamandalashwar of the Juna Akhara—named Soham Baba, a spiritual Master of the highest caliber—something happened that touched me deeply. He took my hand, looked surprised and said that he had never felt so much energy in someone's hand. He told me that I could heal people just by looking at them. So simple and so grand. It gave words to something I had known since childhood, but never really dared to name.

 

I remember how as  a 17-year-old I  put my hand on my mother when she was in pain due to her breast cancer. She sometimes asked me for it, because her pain went down as soon as I touched her. That's something you can't just place as a young girl. But the connection between us, the healing flow that reached her body through my hand... I carry that memory in my soul.

Later, around the age of 28, I began to realize what my presence brought about in people. Sometimes it was overwhelming; I felt that I was "on", without consciously choosing to. That's why I decided to live under the radar. Not to hide, but to give space to who I was, without having to explain or prove.  

🌙 The calling that awakened me

When I was 35, a woman came to me, simply because she felt I had to be with her. In a simple side room at my father's house—nothing more than a folding bed and a shelf on the wall—I intuitively laid my hands on her. Without a plan. From attunement.  That same night I had a dream, or vision, of an Oriental man who was angry:

"What the hell are you doing? You have to work on her thymus!"

I woke up with a start, upright in bed. What is a thymus? Computers didn't exist back then, so I went to the library and started searching. That moment was the beginning of my learning period. 

Years later after seeing his face I got a name for it... Ali Khan...... who was known as a great healer... and musician from the Sufi tradition

After this experience, I followed a medical training in Amsterdam, became a medical shiatsu therapist from the Nipon with Dennis Binks and Namikoshi from Japan and deepened myself through refresher courses. I was guided in Ayurveda by doctors from Somatheeram in India. Eventually I was sworn in as a naturopathic therapist in the Netherlands at the VNT and the Ring. My path led me further to:

• to some Yogis and getting a real Yogi in my life and also asked by Swami Veda of the Himalayan community to come to India.
• Establishing a Yoga Studio and a Foundation for Health, Knowledge Development and Spirituality.
• Received initiations within the Sufi movement and a Sikh movement and with the Isckon
• Was appointed board member of the Sufi movement by former minister Witteveen
• Completing the training to become a nurse A

My energy is not a trick. No method. It is a gift that sometimes leads me in a whisper and sometimes opens stormily. I feel it in spaces, in people, in moments of silence. Sometimes my skin tingles. Sometimes my breath flows differently. And sometimes I feel other people's emotions like waves through my own field. That is not always easy, but it is incredibly purifying.

---

🧘 Energy according to ancient writings

Throughout the ages, energy has been described as the essence of life itself:

📜 Tradition	💫 Understanding	✍️ Meaning
Vedic tradition	Prana	Breath of life that flows through subtle channels (nadis) and is connected to consciousness
Taoism	Chi (Qi)	Energy that keeps the body and mind in balance through meridians
Jewish mysticism	Ruach	Breath or spiritual energy, connected to divine inspiration
Esoteric Empty	Etheric energy	Vibrations in and around the body, which affect the aura and chakras

This energy can be experienced, nourished, and refined—through breath, ritual, intention, and pure presence. In each of these traditions, energy is not just something functional, but something that comes to life in deep attunement.

---

🌿 Final word: The invitation of energy

What I have been able to experience is not a path that I have chosen, but a flow that has chosen me. My energy is a guide, a healer, a silent force that does its work with precision and love. Sometimes visible, often tangible. Over the years I have learned to live in alignment with her rhythm. 

For those who are reading this: maybe you already feel your own flow... Or she waits patiently for you to listen. Energy invites us—to heal, connect, and remember ourselves in its purest form. If you want to know more about how to deal with energy, you can contact www.yogastudiolaksmi.nl  The board members are able to guide you a piece and/or take you to a high-ranking real Yogi puyja swami Dineshwarand ji, founder of the Brahmrishi ashram in Krimpen ad IJssel ..

 Our Jagir, board member is also a nurse... Amar Prem has a coaching practice and Bhavandeep has a group on Monday evenings in Langeweg and also has a sports training massage and is connected to the Bhramrishi Ashram. I myself am grateful that they continue my Foundation now that I am in the phase of development instead of development.

For now, thank you for reading about this part of my journey in this life. Shared in love Kamala

---

1979 🌙 “Toen ik mezelf zag liggen: Een uittreding in 1979” V

 

🌙 Uittreding – Ik zweefde even weg van mezelf (ong. 30 jaar oud)

Er zijn van die momenten in het leven die je nooit helemaal kunt verklaren, maar die zich ergens diep in je geheugen nestelen — alsof ze daar rustig wachten tot je er klaar voor bent om ze te delen. Dit is er zo eentje.

Het was een gewone avond. Ik lag op bed, half slapend, half dromend… en toen gebeurde er iets vreemds. Plotseling was ik me er helemaal van bewust dat ik niet meer in mijn lichaam zat, maar erbóven. Ja, echt! Ik hing als het ware tegen het plafond aan — met mijn gezicht naar beneden gericht — en daar lag ik: ik zag mezelf liggen op bed, alsof ik iemand anders was. Alsof ik zweefde.

Er was een soort zilveren koord tussen mij en mijn lichaam. Een soort energetische navelstreng, misschien? Niet eng, eerder… fascinerend. Alles voelde licht, tijdloos, alsof ik even buiten de regels van zwaartekracht en logica mocht leven.

Maar op het moment dat ik me echt begon te realiseren wat er gebeurde, floep — een schok, en ik zat rechtop in bed. Terug. Mijn kamer tintelde van energie, alsof de lucht elektrisch geladen was. Kleuren leken intenser dan normaal, alsof ik voor even op een andere frequentie had gezeten. En toen werd alles weer stil. Alsof het universum me zachtjes had teruggelegd op mijn plek.

En hier ben ik dan. Veertig, vijfenveertig jaar later. En ik vertel het voor het eerst.

-------------------------------------------------------------------------------------

✨ Nawoord – Over buitenlichamelijke ervaringen (BLE’s) (76 jaar oud)

Buitenlichamelijke ervaringen (BLE’s), ook wel ‘uittredingen’ genoemd, zijn situaties waarin iemand het gevoel heeft dat hun bewustzijn tijdelijk loskomt van het fysieke lichaam. Ze worden vaak gemeld in situaties van diepe ontspanning, slaap, meditatie, of zelfs bijna-doodervaringen. Mensen beschrijven een gevoel van gewichtloosheid, het zien van hun eigen lichaam van buitenaf, een koord of energieverbinding, en een plotselinge terugkeer in het lichaam — vaak gepaard met een fysieke schok of ‘plof’.

Wetenschappelijk gezien zijn BLE’s nog grotendeels een mysterie. Neurologisch onderzoek suggereert dat het brein in bepaalde bewustzijnstoestanden visuele en lichamelijke informatie op een andere manier kan verwerken, wat kan leiden tot deze intense ervaring. In spirituele tradities, zoals in het boeddhisme, het hindoeïsme en esoterische stromingen, worden BLE’s soms gezien als bewijs voor het bestaan van een ziel of een niet-fysiek aspect van het zelf.

Wat het ook is — neurologisch fenomeen of mystiek moment — het zijn vaak diep persoonlijke ervaringen die blijvend indruk maken.