Om shanti....lieve lezers
Tot mijn 29e jaar dacht ik, dat als ik dood zou gaan het definitief over zou zijn. Mijn gedachten waren toen op veel fronten anders dan nu. In die tijd voor de transformatie was ik voor het plegen van abortus, daarna absoluut niet meer. In die tijd was ik ook voor het plegen van euthanasie, ook daarin ben ik veranderd.
Vanaf
die dag dat de Innerlijke Wereld mij opnam, mij getest heeft, mij mijn taak heeft
geopenbaard is mijn leven als een blad van een boom omgedraaid. Naar mijn idee
ben ik vanaf die dag een "gezegend" mens. Maar ik besefte ook terdege
dat er mensen zullen zijn die mij voor gek hebben verklaard en misschien tot op
deze dag (ik ben nu 76 jaar oud) dat nog steeds doen.
Terugkijkend
kan ik jullie vertellen dat door "mijn innerlijke leraar" geroepen te zijn niet altijd
de makkelijkste manier is om in de maatschappij te staan. Het houdt in.....Laat
alles los waar je van houdt of wilt bezitten en volg mij".
Het
diepste lijden waren soms de momenten van eenzaamheid. Zeker als je getest
werd. Twijfelen of het idee hebben dat je nergens meer in kon geloven. Zelfs
niet in God of de Geestelijke wereld. Het was dan een hardnekkig gevecht om
terug te komen tot het licht.....totdat je bemerkte het is er nog steeds....ik
wordt beschermd en ben nog steeds een kind van God en dat werden dan mij
Hoogliedmomenten.
----------------------------------------------------------------------------------------
Hieronder een stukje van MIJN TAAK
💛 "Wat ik met mijn verdriet kan doen, is het omzetten in liefde."
Die zin werd mijn kompas. Ik besloot dat, als ik Ãets kon doen om andermans verdriet te verzachten—met een luisterend oor, een zachte aanraking of een boodschap uit een hogere wereld—dan zou ik dat doen. Ongeacht wat mensen daarvan vonden. (En ja, sommigen verklaren me nog steeds voor gek. Maar goed, liefde maakt een beetje gek..... toch?)
Mijn taak is sinds die tijd helder: ik schrijf. Ik geef door wat ik voel dat door gegeven moet worden. Soms zijn het woorden voor iemand die net op het randje balanceert. Soms een zachte aanmoediging, een herinnering aan wie ze zijn. Het komt niet uit mÃj, maar het stroomt wel door mij heen naar buiten toe.
En nee, dat pad is niet altijd makkelijk. Je moet dingen loslaten. Vertrouwen hebben zonder bewijs. Maar de beloning is groot: vrede in je hart, en de wetenschap dat je iets betekent—voor iemand die op je pad gezet wordt maar ook voor de Innerlijke leraar, de paramatman.
------------------------------------------------------------------------------------
De
taak die ik gekregen heb maar ook aanvaard heb van de Innerlijke wereld zou 30
jaar duren. Bij deze aanvaarding van deze taak kreeg ik ook een advies.
Wat er ook gebeurt, hou vol je wordt gelukkig in de najaar van je leven.
Zit ik in het najaar van mijn leven nu ik 76 jaar oud ben? ja dat ben ik. Ben heel gelukkig en besef dat gelukkig zijn saai kan zijn.
En "Gods" liefde???
Ik hoop dat ik in staat ben die liefde uit te stralen naar anderen. Niets doen, niets hoeven alleen maar licht zijn.......
---------------------------------------------------------------------------------------
In liefde met jullie gedeeld. Kamala
