AUTOBIOGRAPHICAL STORY OF MYSELF — “An Assignment I Returned???”
The day began simply. Patricia and Bhavandeep stood with the pressure washer in their hands, cleaning Narsingh’s car after we returned from Nickerie yesterday. The sun was still low, the air was soft, and I could already feel that this day would gain another layer. When Dewpriya came to sit with us, even before the heat truly began, I knew: this would be a day on which something shifts.
She was going to cook for us, and I suspected that—just as she can—it would be done with dedication, with silence, with a kind of inner discipline she received from her guru. But beneath that silence, I felt unrest. A tension that has lived in her body for years.
During the meal she spoke about the land, about Ganesh who is buried there, about the buildings that were almost ready for an ashram that was never truly allowed to be hers. And then it came: the Brahm Rishi Mission, which holds her, controls her, decides for her. Her sons who do not want the BRM involved. She, standing in between, loyal but tired. I looked at her. And I felt the moment approaching. “May I tell you how I see you?” I asked.
She nodded.
I told her that in the mornings I see her as she truly is: light, pure, clear.
But the moment the gate opens, she changes. She puts on a body that is not hers — a body of expectations, loyalty, fear, and old Surinamese structures. She said she is loyal to her guru. And there, exactly there, I felt the opening.
I looked at her, and I felt how the words did not come from my mind, but from a deeper layer — that place I sometimes have access to, the place where the souls of people become visible. “Your guru gave you an assignment,” I said. “And you never truly carried out that assignment. Not because you didn’t want to, but because you handed it over to an organization — the Brahm Rishi Mission — which is not yours. You created other guidelines for yourself.”
She looked up.
Bhavandeep, sitting next to me, felt it too. He became quieter, more attentive. He knows this moment in me — when I no longer speak as Kamala, but as something that speaks through me. I continued: “Your assignment is not to serve the Brahm Rishi Mission. I believe your assignment is to open your own ashram. The Swami Devpriya Ashram. On your land. In your lineage. In the assignment of your deceased guru.”
She took a deep breath. It was as if an ancient truth awakened inside her.
“Why do you stay in The Hague?” I asked. “Why don’t you step out of the BRM? Why do you let your children suffer under a structure that is not right for you? Why do you allow others to decide what you must do, while your guru released you long ago?”
The air became still. The tree across from us rustled softly, as if it was listening.
I told her she could be free. That she could place the crown of light on her own head. That she could take her own place. That she was ALLOWED to open her own ashram — not as rebellion, but as the fulfillment of an assignment that was never completed. She looked at me, then at Bhavandeep, as if she wanted to know whether he saw it too.
He nodded slowly. A quiet confirmation. Then she said: “This is what Narsingh also says… only in different words.”
And I knew: was this the message I had to deliver? Was this the reason I had to come to Suriname? Had the message arrived?
Not as advice from me, but as remembrance.
Later, when she walked back to her lodging, she turned around. Her voice was soft, almost fragile: “And then you will come back to Suriname again, right…”
I smiled. But inside me it became quiet. Because I knew: it is up to her. She must choose. Now she must finally accept the assignment of her guru. Now she must free herself from the Brahm Rishi Mission. Earlier that day she had said that people cannot remain in kindergarten forever, so I asked her: “But then you also cannot stay in kindergarten forever, can you?”
It would be so good if she opened her own ashram — the Swami Devpriya Ashram, in her own name, in her own light.
And my conclusion for myself is very clear:
As long as she remains connected to the Brahm Rishi Mission, I will not visit her. Because the difference between her and me is very clear:
I am free, but she is bound.
I am free to be welcomed everywhere as a guest, but she is not.
If she had her own ashram, she too could arrive everywhere as a guest — and not, as now, enter someone else’s territory as a rebel.
But if she ever finds the courage to become free, for example by opening her own ashram, by living the assignment of her guru — then I will be there. Then I will stand beside her again. Then everything will fall into place. Until that time, I let the universe do its work.
After our conversation, one more question rose in me…
What about the house in The Hague… can you stay there, or would you no longer have a place to live?
According to her, that was not really a problem — Narsingh had houses where she could stay.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
AUTOBIOGRAFISCH VERHAAL VAN MIJZELF — “Een Opdracht die Ik Teruggaf???”
De dag begon eenvoudig. Patricia en Bhavandeep stonden met de hogedrukspuit in de hand, de auto van Narsingh schoon te maken nadat wij gisteren terugkwamen uit Nickerie. De zon stond nog laag, de lucht was zacht, en het voelde al aan dat deze dag een andere laag zou krijgen. Toen Dewpriya bij ons kwam zitten, nog vóór de warmte echt begon, wist ik: dit wordt een dag waarop iets verschuift.
Ze zou voor ons gaan koken, en ik vermoedde dat dit zoals ze dat kan, zou zijn met toewijding, met stilte, met een soort innerlijke discipline die ze via haar guru heeft meegekregen. Maar onder die stilte voelde ik onrust. Een spanning die al jaren in haar lichaam woont.
Tijdens het eten vertelde ze over de grond, over Ganesh die daar begraven ligt, over de gebouwen die al bijna klaar waren voor een ashram die nooit echt van haar mocht zijn. En toen kwam het: de Brahm Rishi Mission, die haar vasthoudt, controleert, bepaalt. Haar zoons die het niet willen dat de BRM zich ermee bemoeide. Zij die ertussenin staat, loyaal, maar moe. Ik keek naar haar. En ik voelde het moment komen. “Mag ik zeggen hoe ik jou zie?” vroeg ik.
Ze knikte.
Ik vertelde haar dat ik haar ’s ochtends zie zoals ze werkelijk is: licht, zuiver, puur, Maar zodra het hek opengaat, verandert ze. Dan trekt ze een lichaam aan dat niet van haar is — een lichaam van verwachtingen, loyaliteit, angst, en oude Surinaamse structuren. Ze zei dat ze trouw is aan haar guru. En daar, precies daar, voelde ik de opening.
Ik keek haar aan, en ik voelde hoe de woorden niet uit mijn hoofd kwamen, maar uit een diepere laag — die plek waar ik soms toegang toe krijg, die plek waar de zielen van mensen zichtbaar worden. “Je guru heeft je een opdracht gegeven,” zei ik. “En jij hebt die opdracht nooit echt uitgevoerd. Niet omdat je het niet wilde, maar omdat je hem hebt weggegeven aan een organisatie, de Brahm Rishi Mission die niet van jou is.”, want jij hebt voor jezelf andere richtlijnen gemaakt.
Ze keek op.
Bhavandeep, die naast me zat, voelde het ook. Hij werd stiller, aandachtiger. Hij kent dit moment in mij — wanneer ik niet meer spreek als Kamala, maar als iets dat door mij heen spreekt. Ik vervolgde: “Jouw opdracht is volgens mij niet om de Brahm Rishi Mission te dienen. Volgens mij is het jouw opdracht om jouw eigen ashram te openen. De Swami Devpriya Ashram. Op jouw grond. In jouw lijn. In de opdracht van jouw gestorven guru.”
Ze ademde diep in. Het was alsof er een oude waarheid in haar werd wakker gemaakt.
“Waarom blijf je in Den Haag?” Waarom stap je niet uit de BRM vroeg ik. “Waarom laat je je kinderen lijden onder een structuur die niet klopt voor jou? Waarom laat je anderen bepalen wat jij moet doen, terwijl jouw guru jou al lang heeft vrijgegeven?” De lucht werd stil. De boom boven tegenover ons ruiste zacht, alsof hij luisterde.
Ik zei haar dat ze vrij kon zijn. Dat ze de kroon van licht op haar eigen hoofd mocht zetten. Dat ze haar eigen plek mocht innemen. Dat ze haar eigen ashram MOCHT openen — niet als rebellie, maar als vervulling van een opdracht die nooit is voltooid. Ze keek naar mij, en toen naar Bhavandeep, alsof ze wilde weten of hij het ook zag.
Hij knikte langzaam. Een stille bevestiging. Toen zei ze: “Dit is wat Narsingh ook zegt… alleen in andere woorden.”
En ik wist: was dit de boodschap die ik moest doorgeven? wat dit de reden dat ik naar Suriname moest gaan??? was de boodschap aangekomen????Niet als advies van mij, maar als herinnering.
Later, toen ze terugliep naar haar onderkomen, draaide ze zich om. Haar stem was zacht, bijna breekbaar: “En dan kom jij weer naar Suriname, toch…”
Ik glimlachte. Maar in mij werd het stil. Want ik wist: het is aan haar. Zij moet kiezen. Nu moet zij de opdracht van haar guru eindelijk gaan aannemen. Nu moet zij zichzelf losmaken van de Brahm Rishi Mission, toen zij eerder deze dag vertelde dat mensen niet in de kleuterklas konden blijven zitten, vroeg ik haar maar jij kan dan toch ook niet in de kleuterklas blijven zitten???? ....... Het zou zo goed zijn als zij haar eigen ashram opent — de Swami Devpriya Ashram, in haar eigen naam, in haar eigen licht.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
En mijn conclusie voor mijzelf is heel helder: Zolang zij verbonden blijft aan de Brahm Rishi Mission, zal ik haar niet bezoeken. Want het verschil tussen haar en mij is heel duidelijk Ik ben vrij maar zij is gebonden.. Ik ben vrij om als gast overal welkom te zijn, maar zij niet....Als zij haar eigen ashram zou hebben kan ook zij overal al gast aankomen en niet zoals nu als rebel op andermans grond gebied binnen komen.
Maar als zij ooit de moed vindt om vrij te worden, door bijv. haar eigen ashram te openen, om de opdracht van haar guru te leven —dan ben ik er. Dan sta ik weer naast haar. Dan komt alles op zijn plek. Tot die tijd laat ik het universum zijn werk doen.
Na ons gesprek was er nog 1 vraag die bij mij omhoog kwam....Hoe zit het met het huis in Den Haag.....kan je daar blijven of heb je dan geen woonruimte meer voor jezelf???? Dat was volgens haar niet echt een probleem Narsingh had huizen waar ze kon wonen.
