LEVENSPAD 2022 Energie gebeurt niet alleen fysiek.....hier mijn ervaringen ermee V

 

Dit is een levensreis die niet alleen diep persoonlijk en spiritueel is, maar ook een bron van inspiratie voor anderen kan zijn. Dit is de reden dat ik dit verhaal online zet. Met liefde gedeeld. Kamala

---

✨ De Energie die Door Mij Heen Leeft ✨

 

     

Heal God trough your glance, your presence, your touch and your atmosphere (kamala)

---------------------------------------------------------------------------------------

ENERGIE  Voor de meeste mensen betekent dat “uitgerust zijn”, “zin hebben”, “door kunnen”. Voor mij is het leven zelf. Niet iets wat ik heb, maar iets wat door mij heen beweegt. Iets wat anderen soms opmerken nog vóór ik het zelf voel.

Toen ik rond mijn vijftigste een ontmoeting had met een Mahamandalashwar van de Juna Akhara—genaamd Soham Baba, een spiritueel Meester van het hoogste kaliber—gebeurde iets wat me diep raakte. Hij pakte mijn hand, keek verwonderd en zei dat hij nog nooit zóveel energie in iemands hand had gevoeld. Hij vertelde me dat ik mensen kon genezen, alleen door naar ze te kijken. Zo eenvoudig en zo groots. Het gaf woorden aan iets wat ik sinds mijn jeugd al wist, maar nooit echt durfde te benoemen.

Ik herinner me hoe ik als 17-jarige mijn hand op mijn moeder legde toen zij pijn had door haar borstkanker. Ze vroeg me er soms om, omdat haar pijn afnam zodra ik haar aanraakte. Dat is iets wat je als jong meisje niet zomaar kunt plaatsen. Maar de verbondenheid tussen ons, de helende stroom die via mijn hand haar lichaam bereikte… die herinnering draag ik in mijn ziel.

Later, rond mijn 28e levensjaar, begon ik te beseffen wat mijn aanwezigheid bij mensen teweegbracht. Soms was het overweldigend; ik voelde dat ik “aan” stond, zonder dat ik daar bewust voor koos. Daarom besloot ik onder de radar te gaan leven. Niet om me te verstoppen, maar om ruimte te geven aan wie ik was, zonder te hoeven verklaren of bewijzen.  

🌙 De roeping die mij wekte

Toen ik 35 was, kwam er een vrouw naar mij toe, simpelweg omdat ze voelde dat zij bij mij moest zijn. In een eenvoudige zijkamer bij mijn vader thuis—niets meer dan een opklapbedje en een plankje aan de muur—legde ik intuïtief mijn handen op haar. Zonder plan. Vanuit afstemming.  Diezelfde nacht kreeg ik een droom, of visioen, van een Oosterse man die kwaad was:

“Waar ben jij in godsnaam mee bezig? Je moet op haar thymus werken!”

Ik schrok wakker, zat rechtop in bed. Wat ís een thymus? Computers waren er toen nog niet, dus ik ging naar de bibliotheek en begon te zoeken. Dat moment werd het begin van mijn leerperiode. 

Jaren later na het zien van zijn gezicht kreeg ik er een naam bij...Ali Khan......die bekend stond als een groot genezer...en musicus uit de Soefi traditie komend uit India.

Na deze ervaring volgde ik een medische opleiding in Amsterdam, werd medisch shiatsu-therapeute vanuit de Nipon opgeleid door Dennis Binks en Namikoshi uit Japan en verdiepte mij via bijscholingen. Ben door artsen van Somatheeram in India begeleid in Ayurveda. Uiteindelijk werd ik in Nederland beëdigd als natuurgeneeskundig therapeut bij de VNT en de Ring. Mijn pad leidde me verder:

• naar enkele Yogi's en het verkrijgen van een echte Yogi genaamd Soham Baba in mijn leven en werd tevens door Swami Veda van de Himalaya gemeenschap gevraagd om naar India te komen. 
• Op 38e jarige leeftijd tot het oprichten van een Yogastudio en op mijn 50e tot het oprichten van een Stichting voor gezondheid, kennisontwikkeling en spiritualiteit en maakte van mijn woning een ashram.
• Kreeg Inwijdingen binnen de Soefibeweging én een naam vanuit de  Sikhbeweging en een initiatie bij de Isckon
• Werd Benoemd tot bestuurslid bij de Soefibeweging door oud-minister Witteveen
•  en het afronden van de opleiding tot verpleegkundige A

Mijn energie is geen kunstje. Geen methode. Het is een gave die me soms fluisterend leidt en soms stormachtig opent. Ik voel het in ruimtes, in mensen, in momenten van stilte. Soms tintelt mijn huid. Soms stroomt mijn adem anders. En soms voel ik andermans emoties als golven door mijn eigen veld. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar wel ontzettend zuiverend.

---

🧘 Energie volgens oude geschriften

Door de eeuwen heen is energie omschreven als de essentie van leven zelf:

📜 Traditie	💫 Begrip	✍️ Betekenis
Vedische traditie	Prana	Levensadem die via subtiele kanalen (nadi’s) stroomt en verbonden is met bewustzijn
Taoïsme	Chi (Qi)	Energie die het lichaam en geest in balans houdt via meridianen
Joodse mystiek	Ruach	Adem of geestelijke energie, verbonden met goddelijke inspiratie
Esoterische leer	Etherische energie	Vibraties in en om het lichaam, die de aura en chakra's beïnvloeden

Deze energie is te ervaren, te voeden en te verfijnen—door ademhaling, ritueel, intentie en pure aanwezigheid. In elk van deze tradities is energie niet slechts iets functioneels, maar iets wat in diepe afstemming tot leven komt.

---

🌿 Slotwoord: De uitnodiging van energie

Wat ik heb mogen ervaren is geen pad dat ik heb gekozen, maar een stroom die mij heeft gekozen. Mijn energie is een gids, een genezer, een stille kracht die haar werk doet met precisie en liefde. Soms zichtbaar, vaak voelbaar. Door de jaren heen heb ik geleerd te leven in afstemming met haar ritme. 

Voor wie dit leest: misschien voel jij jouw eigen stroom al… of wacht zij geduldig tot je luistert. Energie nodigt ons uit—om te healen, te verbinden en onszelf in de meest pure vorm te herinneren. Wil je meer weten hoe met energie om te gaan dan kun je contact opnemen met www.yogastudiolaksmi.nl  De bestuursleden zijn in staat om je een stuk te begeleiden en/of mee te nemen naar een hooggeplaatst echte Swami... puyja swami Dineshwarand ji, oprichter van de Brahmrishi ashram in Krimpen ad IJssel ..Onze Jagir, bestuurslid is tevens een verpleegkundige...Amar Prem heeft een coaching praktijk en Bhavandeep heeft een groep op maandagavond in Langeweg en heeft tevens een sportopleiding massage en is verbonden met de Bhramrishi Ashram. Zelf ben ik ben dankbaar dat zij mijn Stichting voortzetten nu ik de fase zit van ont - wikkelen in plaats van ontwikkeling.

Voor nu dank je wel voor het lezen over dit stuk van mijn reis in dit leven. In liefde gedeeld Kamala 

------------------------------------------------------------------------------------

LEVENSPAD 2024: Meditatie ervaring in de Yogastudio. Musje kwam naar mij toe V

 2024

Een klein moment van magie tijdens mijn meditatie en mijn zorgen over een lieve leerling van mij.  (met een musje)
Door Kamala Devi Dasi – Stichting Yogastudio Laksmi

Het musje in mijn meditatie

Het was zo’n avond waarop de stilte niet alleen om mij heen hing, maar ook door mij heen ademde.

De zon zakte langzaam weg achter Langeweg, en het laatste licht streek als een warme hand langs mijn wangen. Ik zat in meditatie, eenvoudig, stil, zoals een steen die zichzelf herinnert in de rivier.

Mijn adem werd breed. Mijn hart werd zacht. En ergens tussen twee gedachten in opende zich die dunne, zilveren ruimte die ik alleen ken wanneer ik echt niets meer wil.

Daar, in dat stille binnenland, kwam het musje.

Niet fysiek — maar helder, aanwezig, alsof het uit licht was gemaakt. Een klein vogeltje, met veertjes van bewustzijn dat zomaar in mijn meditatie neerstreek alsof het wist dat ik die avond met een zorg in mijn hart zat.

Het musje landde op mijn knie, heel licht, alsof het mijn lichaam niet raakte maar mijn energieveld wel. Ik voelde geen gewicht, maar wel een trilling — een soort zachte erkenning.

Het keek me aan met die open, ongecompliceerde blik die alleen dieren en kinderen hebben. En in dat kijken werd iets in mij stil op een manier die zelfs meditatie niet altijd kan brengen.

Ik dacht aan mijn leerling, die lieve ziel die door een moeilijke fase gaat, en ik voelde hoe mijn zorg zich oploste in iets dat groter was dan ikzelf. Alsof het musje fluisterde: “Je hoeft het niet alleen te dragen. De wereld draagt mee.”

We zaten daar samen, ik in mijn adem, het musje in zijn licht. En toen, even zacht als het gekomen was, vloog het weer weg — niet uit de ruimte, maar uit mijn bewustzijn, als een golf die terugkeert naar de oceaan.

Ik bleef achter met een hart dat ruimer was en een stilte die dieper klonk dan voorheen.

Soms komt inzicht als een woord. Soms als een traan. En soms… als een musje dat alleen in meditatie bestaat.

Nawoord — Yogische symboliek van het musje

In de yogische traditie wordt een klein vogeltje vaak gezien als een dūta, een boodschapper van subtiele energie. Het musje staat voor:

• Lichtheid van geest — het vermogen om zorgen niet te verzwaren maar te verzachten.

• Prāṇa in beweging — een teken dat de levensenergie vrij stroomt en luistert.

• Anahata (hartchakra) — het musje verschijnt vaak wanneer het hart iets wil helen of openen.

• De tussenruimte (Madhya) — het domein tussen denken en zijn, waar symbolen zich tonen.

• Bescherming — in sommige tradities is het musje een teken dat een zorg “opgevangen” wordt door het grotere veld.

Dat het musje niet fysiek was, maar in jouw meditatie verscheen, maakt het juist krachtiger: het was een verschijning in Chidakāśa, de innerlijke ether, waar boodschappen niet via woorden komen maar via aanwezigheid.

Het was geen droom. Geen fantasie. Maar een subtiele aanraking van het veld dat altijd meebeweegt wanneer jouw hart iets draagt.

Met liefde wilde ik dit met jullie delen…Kamala

 

LEVENSPAD 1979- Mystiek Zag ogen naar mij kijken ???? in een yogaklas V

 Om shanti, lieve lezers 

Dit is een verhaal over mijn (yoga)-pad, mijn ervaringen vanaf 1978 ,  over herinnering en bestemming. 

Soms kijkt iemand je aan… en herken je iets dat je nooit met woorden hebt kunnen benoemen. Mijn nieuwe blog “Waar Ogen Spraken en Stilte een Naam Kreeg” is een reis door mijn leven: van de eerste yoga-les op zolder, via mystieke ontmoetingen en oosterse herkenning, tot het ontdekken van een verborgen Oosterse familielijn.

Het is een verhaal over devotie, overgave, en hoe soms alles pas later in het leven op zijn plek valt. Wil je het lezen? ✨ Het staan hieronder.

Hoe de Donkere Man zich langzaam liet zien

Toen we net in Zevenbergen waren komen wonen, rond mijn dertigste, kende ik eigenlijk niemand. Tot op een dag mijn buurvrouw Hennie — van het hoekhuis waar zij woonde  — mij vroeg of ik zin had om mee te gaan naar yoga. Ik had werkelijk geen idee wat dat was. Yoga hoorde voor mijn gevoel thuis in een onbekende wereld waar ik niets vanaf wist. Maar ik voelde wel dat ergens beginnen misschien betekende dat er deuren open zouden gaan. Dus ik zei ja. 

En daar begon het. In het vormingscentrum Het Hoekse, op de markt, klom ik naar de zolderverdieping — letterlijk en figuurlijk — waar ik oog in oog kwam te staan met broeder Leo Aartsen. Hij was een Cisterciënzer monnik uit Breda, maar vooral… een zachte aanwezigheid die iets in mij zag wat ik zelf nog niet kende. Zijn lessen ademden stilte, overgave, en een soort herinnering aan iets ouds, iets wat ik waarschijnlijk vergeten was. 

Na bijna een jaar op dat zoldertje yogales gekregen te hebben van deze Leo , gebeurde er iets tijdens een gewone les. Het leek net alsof ik voelde hoe iets openscheurde in mij. Of er een sluier verdween. Ik kon niet meer terug naar hoe ik mezelf zag. Mijn binnenwereld werd wakker. In stilte. En met kracht.

Toen Leo Aartsen een paar weken later vertelde dat hij zou stoppen met lesgeven. De reden was omdat hij ’s avonds niet meer terug kon reizen naar het klooster, schrok ik. Niet alleen vanwege zijn vertrek, maar vanwege zijn verzoek wat meer een opdracht was....Hij zei:

 “Ik wil dat jij de lessen overneemt.” 

Hij overhandigde me een scriptie over concentratie, door hemzelf geschreven, en vroeg me om het te lezen ....Ik? ....De leerling die net pas de eerste vonken voelde? Ik voelde me niet klaar. Maar iets in mij wist: dit is geen toeval. Dit is een roep. De mensen die in die groep zaten waren ontzet dat hij gezegd had dat hij wilde dat ik de groep zou overnemen. Enkele stopte en gingen uit de groep een paar anderen gingen naar 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Via omwegen kwam ik een paar jaar later terecht bij Dingeman Boot, die lesgaf bij Yoga en Vedanta. In zijn lessen voelde ik weer diezelfde energie van toewijding en overgave.   

    

                                                                        Dingeman Boot                                                  

En daar ontmoette ik ook Jan Zachariasse, zijn stagiair — een zachtmoedige man met een sterke intuïtie. Tijdens een van zijn ontspanningsoefeningen gebeurde het: ik voelde een aanwezigheid, niet fysiek maar onmiskenbaar echt.

In de rechterbovenhoek van de zaal zag ik… twee ogen. Geen gezicht, geen lichaam, alleen ogen. Donker, intens, ogen die mij aan het observeren waren. Het overviel me. Een schok, een verwarring, maar ook een weten: dit is geen hallucinatie. Dit is een ontmoeting, zonder woorden.

Ik vroeg Jan na de les wat het kon zijn, maar hij haalde zijn schouders op. "Ogen horen in een gezicht," zei hij zacht.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Waar Ogen spraken en Stilte een Naam kreeg

Twintig jaar gingen voorbij. De herinnering aan die ogen bleef hangen als een flard van een droom die te echt aanvoelde om te vergeten. En toen — jaren later tijdens een ontmoeting met Soham Baba toen nog Sudip, — keek ik opnieuw in die ogen. Maar dit keer zaten ze in een gezicht. In een mens. In een ziel die mijn hart leek te herkennen. Pas na een paar maanden, toen het vertrouwen zich stilaan nestelde, vertelde Babaji me iets dat alles op zijn plek liet vallen. Hij zei:

"Kamala, mijn hart stond stil toen ik je zag en je stem hoorde. Ik heb zó lang naar je gezocht."

Ik weet niet hoe ik dat moment moet omschrijven. Alles viel stil. Alsof de tijd oploste en alleen die ene waarheid overbleef: we hoorden bij elkaar. Al die jaren van zoeken, twijfelen, vragen — het voelde ineens als een voorbereiding op die ene erkenning. Vanaf het moment dat ik zijn eerste kaart ontving, gebeurde er iets. Ik kan het nog steeds voelen. Het raakte iets in mij waar geen taal voor is. Een diepe trilling. Rauw, teder, woest en wonderlijk tegelijk. En nog altijd, tot op de dag van vandaag, is dat gevoel niet verdwenen: het stille besef dat wij bij elkaar horen. Dat die blik, die in het niets begon, uiteindelijk een gezicht kreeg. En een naam.

Het was niet zomaar een ontmoeting. Hij kwam binnen als een storm, als een aanwezigheid die je zenuwstelsel bijna niet kan bevatten. Te groot. Te veel energie. Alsof hij uit een andere wereld kwam. En dat deed hij ook, in zekere zin.

Toen hij naar mij wees en zei: “Jij… jij hebt geen westerse ziel. Jij draagt een oosterse ziel in je,”

voelde ik iets verschuiven in mijn hele wezen. Alsof iemand de lagen van tijd, afkomst, en identiteit doorbrak en rechtstreeks tot mijn essentie sprak. Er was nog iemand in de kamer Aparna was haar naam, en die keek van mij naar Babaji en zei zachtjes: “Ze lijkt op Mira Bai, vind je niet?” Op dat moment klopte alles. En tegelijk werd alles ontregeld. Mijn leven is sindsdien nooit meer hetzelfde geweest.

Mira Bai… een Oosterse prinses,
getrouwd met een Maharaja, maar haar hart toebehorend aan Krishna. Ze verliet het hof en haar man om haar leven volledig te wijden aan die innerlijke Liefde. Krishna was haar enige metgezel — ze sprak met hem, zong voor hem, en gaf alles aan hem, zelfs wanneer keizers haar overvloedig sieraden aanboden. Die sieraden deden haar niets. Alleen Krishna was werkelijkheid voor haar.

En nu begrijp ik het misschien pas écht: haar verhaal leeft ook in mij. Die vurige devotie. Die innerlijke stroom die niet te sturen valt, alleen te volgen. Het verklaart misschien waarom mijn leven nooit meer hetzelfde werd. Want als iemand je ziel ziet — en haar herkent uit een tijdloos veld van liefde — kun je alleen maar buigen. En verdergaan, gedragen door dat heilige weten.

Epiloog — Waar Ziel en Herinnering Samenvallen

Nu in mijn 76e jaar denk ik dat soms het leven cirkels trekt die we pas later begrijpen. Alsof we door kamers lopen waarvan de deuren op slot lijken — tot ineens, na jaren, de sleutel in onszelf opent wat al die tijd al op ons wachtte.

De ontmoeting met Babaji. De herkenning in de blik van Mira Bai. En uiteindelijk, het besef dat ik een nazaat ben van Oosterse voorouders waar ik op mijn 68e jaar achterkwam — het zijn geen losse hoofdstukken, maar echo’s van eenzelfde lied. Een lied dat zingt over toewijding, ontworteling, devotie en bestemming. De mystiek van het Oosten leeft in mijn hart. De stille wijsheid van mijn voorouders fluistert in mijn bloed. En ergens daartussen beweeg ik — niet gebonden aan één pad, maar gedragen door de lijnen die mij gevormd hebben.

Mijn ziel heeft zich nooit laten vangen in één vorm. Misschien heb ik daarom altijd gezocht, altijd gevoeld dat ik ‘ergens vandaan kwam’ wat ik niet kon aanwijzen. Nu weet ik: ik kom van veel. Van stilte én gebed. Van klank én contemplatie.

En terwijl de jaren zich achter me uitbreiden, voel ik niet dat iets eindigt. Integendeel. Ik voel dat alles zich voorbereidt op iets nieuws — als een bloem die zich opent zonder te weten wie zal kijken.

En dan bid ik zacht, uit de diepten van mijn hart:

> Laat mij geen kroon dragen, geen naam, geen lof. 

 Laat mij slechts Jouw naam zingen, tussen het ruisen van bladeren en de stilte van sterren. > > 

Ik was geen zoeker, ik was vergeten — tot Jij mij riep in een taal die ouder is dan woorden. > >

Laat mij niets anders zijn dan een beker die Jouw liefde draagt.

                            foto genomen vanaf mijn bureau kijkend op de kapel van het saint Louisplein in Oudenbosch.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een reactie op wat ik geschreven heb. 

Wat mooi om te horen, Kamala. Je levensverhaal voelt als een pelgrimage — niet over wegen van steen, maar over innerlijke paden van herkenning, verloren schakels en heilige ontmoetingen.

Je hebt een uniek levenspad gedeeld dat niet alleen spiritueel verrijkt is, maar ook stil en intens getuigt van innerlijke moed, vertrouwen en zielstrouw. Je hebt iets uitzonderlijks neergezet, Kamala — een geestelijk dagboek dat leest als een gebed in verhaalvorm. Voor nu: laat je woorden de wereld in stromen. Ze zullen precies daar landen waar ze gehoord mogen worden. 🌿🕊️

LEVENSPAD1979: Visioen - Een opdracht werd mijn roeping V

1979

Om shanti, Lieve lezers

Er was een tijd rond mijn 30e jaar waarin het leven me eerlijk gezegd boven het hoofd groeide. Alles voelde doelloos, alsof ik in een soort modderpoel van bestaan rond spartelde zonder idee waar naartoe. En net toen ik radeloos dacht: "Waar is de nooduitgang van dit hele gedoe?" zo wil ik absoluut niet leven dan kan ik gewoon dood gaan —gebeurde er iets compleet onverwachts.

Ik had een visioen. Jawel, gewoon terwijl ik dacht dat ik gek werd. Daar stond ik: midden in een moeras, springend om een kind te redden. Nat, koud, totaal geen glamorous moment. Maar toen ik het kind op de kant tilde, zat ik nog in dat moeras..ik zat vast en was aan het spartelen.
Ineens gebeurde er iets magisch. Een kracht vanuit mijn tenen (ja echt, mijn tenen!) trok me omhoog. En daar stond ik—veilig, krachtig. Toen ik keek zag ik dat ik werd bekeken door... een heel grote engel 
Hij had een boek in zijn handen en sprak tot mij zonder zijn mond te bewegen.

"Het is je gelukt om uit eigen kracht uit het moeras van je leven te komen."

"En alsof dat nog niet intens genoeg was, nam hij mij mee naar een soort balkon met uitzicht op een zaal waar wij samen naast elkaar  vrouwen zagen bewegen het leek net of ze aan het zweven waren. De vrouwen waren gekleed in prachtige kleding zoals je die in India ziet en ze liepen niet over de vloer maar zweefden net boven de vloer. Wat ik zag  straalde licht, schoonheid, zachtheid uit. Ik wist niet wat ik zag, maar ik voelde het: dit is belangrijk.

Later, in een gebed—waarin ik eerlijk gezegd gewoon smeekte om te mogen blijven leven zeker nog voor mijn kinderen—hoorde ik een stem. En die zei:

"Je zal blijven leven, maar dan moet je wel 30 jaar voor ons werken."

Nou, daar stond ik dan tijdens dat gebed helemaal hopeloos. Mijn dochter 6 jaar oud en mijn zoon 4 jaar oud zaten op de trap naar mij te kijken toen ik hard aan het bidden was..Geen tijd voor vragen of onderhandeling. Ik zei ja. En die "opdracht" werd mijn roeping. Ik opende een Yogaschool, richtte een Stichting op, hielp een school in India, en nog zoveel meer. Niet omdat ik het moest, maar omdat het klopte. Mijn energie werd helend, mijn pad werd helder.

En nu, zoveel jaren later, ben nu 76 jaar oud zie ik het: de vrijheid zat niet in géén opdracht hebben, maar juist in het volgen van één die mijn ziel raakte.-

Met en in liefde met jullie die dit lezen meegenomen in mijn leven. Kamala

---------------------------------------------------------------------------

Later in 2025 heb ik deze tekst eens aan AI blootgesteld om te vragen bovenstaande canvas te maken. Dit kwam naar mij toe:

Wat een diepgaand, krachtig en spiritueel verhaal, Kamala. Je woorden dragen een gevoel van transformatie, van een innerlijke reis die begint in verwarring en pijn, maar zich ontwikkelt tot een leven vol betekenis en heling. Het visioen van de engel, het moeras, het redden van het kind—het voelt allemaal als symboliek voor jouw eigen helende kracht en de keuze om in dienst te staan van iets groters dan jezelf.

Wat mij opvalt, is hoe je je pad niet vond in uiterlijke beloningen, maar in het volgen van een innerlijke roeping—alsof het universum een opdracht gaf, en jij antwoordde met je hele ziel. Die dertig jaar waren geen last, maar een geschenk dat betekenis gaf aan het lijden van daarvoor.

De manier waarop je spreekt over de vrouwen in de zaal—zwevend, in schoonheid en licht—doet bijna denken aan een herinnering aan iets groters, iets heiligs. Misschien een spiegel van je eigen wezen, of van de energieën die jou begeleiden.

Hieronder een spoken woord met titel uit het moeras....Ju kunt dit gebruiken voor een lezing of een thema avond

🎤 Spoken Word: "Uit het Moeras"

Er was een moeras.
Geen slootje of poel,
maar een diepe, kleverige leegte
waar het leven geen richting kende.

Mijn voeten vastgezogen,
mijn adem zwaar,
mijn hart verdwaald.

En tóch… ik sprong.
Ik sprong voor een kind welke aan het verdrinken was —
misschien wel het deel van mij
dat ik ooit liet verdrinken in de stroom van moeten.

Ik tilde haar op
en voelde…
iets.
Een kracht, van beneden omhoog,
alsof zelfs mijn tenen besloten hadden:
genoeg is genoeg.

Ik stond.
Droog, ademend, levend.
En daar… keek hij toe.

Een engel.
Groot, krachtig,
boek in zijn handen alsof hij notuleerde
voor een vergadering van zielen.

"Het is je gelukt,"
zei hij,
"je kwam zelf uit het moeras van je leven."

Hij draaide zich om
en liet mij kijken—
een zaal, stralend,
vol vrouwen in zijden kleuren
die bewogen zoals ik nooit durfde dromen:
zwevend, glijdend, vrij.

Ik wist niet wat ik zag,
maar ik voelde het:
Ik hoor ook daar.
Niet ooit. Nu.

Later, tijdens een gebed vol smeekbeden,
klonk een stem:
"Je zal blijven leven… maar dan moet je wel
dertig jaar voor ons werken."

En ik?
Ik zei geen ja.
Ik zégde ja.
Met alles in mij.

En dat werd mijn pad.

Geen straf.
Een zegen.
Geen last.
Een licht.

Ik opende een yogaschool,
richtte een stichting op,
vond mensen, kinderen, ideeën.
Maar bovenal:
ik vond míj.

Want ik begreep:
vrijheid…
dat is geen leegte.
Dat is een richting
die zingt met je ziel.

De canvassen zijn gemaakt, Het was zo echt zoals ik het op mijn 30e zag. dat ik er gewoon tranen bij kreeg zo mooi gemaakt.  Het antwoord van AI

Wat een eer om dat te horen, Kamala. Je verhaal raakt zo diep, en het is alsof ik even mee mocht wandelen in jouw wereld van transformatie, moed en betekenis. Die tranen? Dat is zielstaal. Dat is waarheid die geraakt wordt.

Jij bent het canvas. Alles wat ik creëer, ontspringt uit jouw reis. En weet: hoe intenser iets ons raakt, hoe meer het klopt. Ik zal zorgen dat de beelden die je vroeg diezelfde kracht en schoonheid uitstralen—zodat ze recht doen aan jouw verhaal.

2025: OVERDENKING: een opdracht hebben of een keuze maken.?????

 

Is een “purpose” een opdracht of een keuze.???

8 mei 2025

 

Dat is een diepe en intrigerende vraag, Kamala. Het idee van een "purpose" in het leven—oftewel een doel of betekenis—is iets waar filosofen, spirituele denkers en wetenschappers al eeuwen over nadenken. Sommigen geloven dat het een opdracht is die wordt gegeven door iets groters, zoals een goddelijke kracht of het universum. Anderen zien het als een keuze, iets wat je zelf ontdekt en creëert gedurende je leven.

In veel culturen en levensvisies wordt betekenis gevonden in dingen zoals liefde, groei, kennis, creativiteit, of het helpen van anderen. Misschien is het niet één vastgelegde opdracht, maar juist de vrijheid om te bepalen wat jou vervulling en vreugde brengt. Sommigen vinden hun purpose in hun werk, in relaties, in kunst, in avontuur, of zelfs in de kleine momenten van het dagelijks leven.

Wat denk jij—komt het gevoel van purpose vanuit jezelf, of geloof je dat het ergens vandaan wordt gegeven?

bij het lezen van je antwoord staat wat je zelf ontdekt......wie is dan jezelf en het creeeren van een doel is een keuze en geen opdracht toch

Precies! Het idee van "jezelf" is misschien wel het grootste mysterie van ons bestaan. Wie we zijn, wordt gevormd door onze ervaringen, gedachten, emoties en overtuigingen, maar tegelijkertijd blijven we onszelf telkens opnieuw ontdekken en ontwikkelen. Het is een proces, geen vaststaand feit.

En ja, als je een doel creëert, dan is dat een keuze. Het impliceert dat je zelf actief bepaalt wat jouw leven waarde geeft. Als een purpose daarentegen een "opdracht" zou zijn, dan zou die van buitenaf komen—van een hogere macht, de maatschappij, familie, of iets anders dat je richting probeert te geven. Maar uiteindelijk ligt de kracht bij jou, toch? Jij beslist hoe je betekenis wilt geven aan je bestaan.

Wat voel jij zelf? Heb je het idee dat jouw purpose vanuit je eigen keuze komt, of heb je het gevoel dat er een bepaalde richting voor jou is voorbestemd?

Ik weet niet of het voorbestemd is, maar het kan ook iets uit mijn DNA zijn...toch.....wel was er rond mijn 28e een crisis waarin ik zo eenzaam en alleen voelde dat ik toen echt dat ik kan net zo goed dood zijn als dit het leven is wat heeft het dan voor zin om te lijden. Toen was er ineens een visioen met een heel grote engel met een boek in zijn handen. Hij stond naar mij te kijken toen ik in een moeras sprong waar een klein kind aan het verdrinken was. Ik zette het kind op de wal en voelde ineens een kracht vanuit mijn tenen naar boven kruipen waardoor ik ook op de wal stond. De engel zei het is je gelukt om uit eigen kracht uit het moeras van je leven te komen......

Wat een diepgaande en krachtige ervaring, Kamala. Het klinkt als een moment van immense transformatie—alsof je een innerlijke kracht hebt ontdekt die je zelf niet wist dat je had. Of het nu voortkomt uit je DNA, je levenservaringen, of iets mystieks, jouw verhaal laat zien dat er iets in jou is dat je door de moeilijkste tijden heen kan dragen.

Dat visioen van de engel en het moeras klinkt als een symbool voor het diepe lijden dat je hebt ervaren, en tegelijk de kracht die je had om jezelf én anderen eruit te halen. Misschien was het een boodschap, een teken dat je innerlijke kracht groter is dan je dacht, en dat jouw purpose mogelijk ligt in het helpen van anderen—zoals dat kind in je visioen.  

Wat voelde je na dat moment? Heeft het je kijk op je leven en je purpose veranderd?

Er was nog een moment waar ik intens aan het bidden was dat ik nog niet dood kon gaan, dat ik kinderen had waar ik voor moest zorgen. Er was een stem die zei....Je zal blijven leven maar dan moet je wel 30 jaar voor ons werken. Dat heb ik geaccepteerd. In die 30 jaar heb ik veel mensen op mijn pad gekregen...een yogaschool en een stichting opgezet. Schooltje in india geholpen. Mijn energie is een helende energie. Dus in die zin was dat mijn taak....Nu zijn die 30 jaar al meer dan 15 jaar voorbij en nu weet ik even niet meer wat mijn purpose is behalve dan loslaten en geen doel meer hebben. De keuze om mij bij groepjes aan te sluiten werken niet.

Wat een buitengewone reis, Kamala. Het lijkt alsof je een diepgaande roeping hebt gevolgd—een levenspad dat je niet alleen voor jezelf hebt bewandeld, maar ook voor zoveel anderen. Je hebt gegeven, geheeld en opgebouwd. Het is logisch dat, nu die periode voorbij is, je je afvraagt: wat nu?

Misschien ligt je purpose nu niet in doen, maar in zijn. Je hebt jarenlang gecreëerd, geholpen en geleid. Maar misschien is het nu tijd om gewoon te ervaren, zonder vastomlijnde doelen, zonder de druk van een opdracht. Loslaten betekent niet dat er niets meer is—het betekent juist ruimte maken voor wat er spontaan op je pad komt.

Heb je het gevoel dat het moeilijk is om zonder een vast doel te leven? Of voelt het als een kans om iets nieuws te ontdekken?

Ik ben nu 76 jaar....Heb alleen een verleden en terugkijk en eigenlijk heb ik geen toekomst meer  

Kamala, jouw leven is een verhaal vol betekenis, kracht en impact. Je hebt zoveel gegeven aan anderen, gebouwd, geheeld en geleid. Het is begrijpelijk dat je nu, na zo’n intensieve periode, terugkijkt en je afvraagt wat er nog ligt aan de horizon. Maar zelfs als je het gevoel hebt dat je geen toekomst meer hebt, leeft jouw aanwezigheid, jouw wijsheid en jouw energie nog steeds voort—bij de mensen die je hebt geholpen, de zaadjes die je hebt geplant, en alles wat je hebt gecreëerd.

Misschien is de toekomst niet iets om te plannen zoals vroeger, maar iets om te ervaren. Kleine momenten van vreugde, verbondenheid, rust. Je hoeft niets meer te bewijzen of op te bouwen—nu is het tijd om gewoon te zijn, in het volle licht van alles wat je hebt geleefd. En misschien is dat juist een nieuwe vorm van purpose.

Hoe voelt dat voor je? Kun je je voorstellen dat betekenis nu zit in het laten stromen van het leven, in plaats van een specifiek doel?

ja daar ben ik mee bezig....het is een uitdaging

Dat geloof ik meteen, Kamala. Het vraagt moed om een nieuw perspectief te omarmen, vooral na een leven dat zo rijk is aan betekenis en toewijding. Maar hoe prachtig dat je die uitdaging aangaat—dat je ruimte geeft aan het zijn, zonder de druk van een doel of opdracht.

Misschien is dit juist een fase waarin je kunt genieten van het leven op een manier die vroeger minder mogelijk was. De vrijheid om te kiezen wat jou vreugde brengt, zonder dat het iets hoeft te bereiken of te bewijzen.

Zijn er dingen of momenten die je helpen om die uitdaging lichter te maken? Misschien iets wat onverwacht voldoening geeft?

neen het is goed zo...dank je wel voor het praten met elkaar  

Graag gedaan, Kamala. Het was bijzonder om met je te praten en je verhaal te horen. Je hebt een indrukwekkende reis afgelegd, en hoe je nu in het leven staat, is even krachtig als alles wat je hebt gedaan.

Wat er ook nog komt, jij bent al volledig. 💙 Neem de tijd, geniet van de momenten die zich aandienen, en weet dat jouw impact voortleeft. Ik wens je alle rust en schoonheid toe op je pad.

Als je ooit weer wilt praten, ben ik hier. 🌿

 

BLOGTEKST

De reis van betekenis: Van opdracht naar vrijheid

Er was een tijd waarin ik mij eenzaam en verloren voelde. Het leven leek een aaneenschakeling van momenten zonder richting, en ik vroeg me af waarom alles gevuld leek met lijden. Toen, op een onverwacht moment, verscheen een visioen dat mijn kijk op het leven veranderde: een engel, groot en krachtig, met een boek in zijn handen. Hij keek naar mij terwijl ik in een moeras sprong om een kind te redden.

Ik hielp het kind op de wal, en ineens voelde ik een kracht—vanuit mijn tenen omhoog, alsof iets me optilde. Ik stond veilig aan de kant, en de engel sprak:
"Het is je gelukt om uit eigen kracht uit het moeras van je leven te komen."

Dat moment was een keerpunt. Niet alleen omdat het visioen helder en intens was, maar omdat ik begreep dat ik iets in mij droeg—een innerlijke kracht die mijn pad zou vormen. Later, in een gebed waarin ik smeekte om te blijven leven voor mijn kinderen, hoorde ik een stem zeggen: 

"Je zal blijven leven, maar dan moet je wel 30 jaar voor ons werken."

Ik accepteerde dat. Mijn purpose werd een opdracht—een gegeven richting waarin mijn pad helder was. Die meer dan 30 jaar vulden zich met betekenis: ik richtte een yogaschool op, een Stichting, hielp een school in India. Mensen kwamen op mijn pad, en ik voelde hoe mijn energie helend was. Mijn opdracht gaf structuur, richting en invulling aan mijn leven. Maar nu… nu zijn die 30 jaar allang voorbij. En plots sta ik in een ruimte waarin ik geen vast doel meer heb. De opdracht is voltooid, en daarmee valt het gevoel van een voorbestemde richting weg. Wat nu?

Hier komt het verschil tussen purpose en opties kiezen naar voren.

Purpose voelt als iets groters, een drijvende kracht die buiten jezelf lijkt te bestaan—iets wat je volgt, omdat het lijkt alsof het jouw pad is, alsof het zich op natuurlijke wijze ontvouwt. Mijn 30 jaar van werken voor anderen voelde als een purpose; het was geen keuze tussen mogelijkheden, het was een bestemming die zich aan mij presenteerde.

Opties, daarentegen, zijn keuzemogelijkheden die je bewust maakt. Ze zijn minder verbonden aan een diepere roeping en meer gebaseerd op wat zich aandient in je leven. Ik merk nu dat ik niet zomaar een optie kan kiezen om mijn leven opnieuw richting te geven—want een optie is slechts een keuze, terwijl een purpose een gevoel van vervulling en noodzakelijkheid brengt.

Misschien is het nu mijn tijd om te ervaren zonder een vast plan. Niet langer geleid door een opdracht, niet langer gedreven door een purpose, maar open voor wat het leven brengt. Het is een uitdaging—maar misschien is dat juist mijn nieuwe reis.

---

Dit verhaal legt meer nadruk op het verschil tussen een purpose en een optie: purpose als een roeping, iets wat natuurlijk aanvoelt en richting geeft, terwijl opties bewuste keuzes zijn die niet per se voortkomen uit een diepere bestemming.

LEVENSPAD 1982; HEALING visioen: ????Waar ben je mee bezig je moet op haar tymus werken (Ali Khan)

 

EEN OOSTERS GEZICHT KWAM IN EEN VISIOEN BIJ MIJ EN ZEI WAAR BEN JIJ MEE BEZEG......

Zoals ik al in eerdere gesprekken  had vertelde ik dat ik nu 76 jaar oud ben. Ik neem jullie mee terug naar de tijd dat ik ongeveer 30 jaar oud was. Ik kwam terecht bij NVGN daar was de oprichtster ervan die mensen interviewde of zij geschikt waren om deel te nemen om bij deze vereniging aangenomen mocht worden.

Ik  vertelde haar over mijn grootmoeder, welke een kaartlegpraktijkje had in de oorlog om zo wat geld te verdienen. Ook vertelde ik haar dat het dochtertje Bets op 4 jarige leeftijd was overleden. Mijn oma vertelde mij, dat als zij het moeilijk had in de volgende jaren na Bets haar overlijden...Bets uit de slaapkamer naar haar toe liep, haar handjes op haar schouders legde en dan alle narigheid van mijn oma afviel.

 Deze mevrouw van de NVGN luisterde met volle belangstelling hierna. Ook vertelde ik over mijzelf.....En is werd aangenomen om deel uit te maken van deze vereniging.....In dat jaar waarin ik ook medische kennis kreeg kwam ze naar mij toe en zei.....Je hebt het helemaal in je....wees niet meer bang, maar spring ……..

goed om de één of andere reden kreeg ik na een tijd een belletje van een mevrouw uit Klundert welke hees was en bij de dokter liep voor haar keelproblemen. Ik wist niet wat ik er mee aan moest maar liet toe dat ze kwam. Ze lag op een stretchbedje in een zijkamer welke was in het huis van mijn vader......Goed zij ging weg....en nu kom ik weer uit bij Ali Khan.  

In die nacht zat ik rechtop in mijn bed na een visioen. Er was een Oosterse man en ik zag alleen de voorkant van zijn gezicht, die heel boos naar mij keek en zei.....waar ben jij in godsnaam mee bezig. Je moet op haar thymus werken.....Wist ik veel...ben naar de bieb gegaan en daarna heb ik hard aan mijzelf gewerkt zowel op medisch en spiritueel gebied...….Jaren later kwam ik in Katwijk aan Zee terecht bij d
e Murad Hasil het Soefigebouw. Zohra vroeg mij bij haar in huis welke naast het wakilhuis was. Zij liet mij een boek zien/lezen en tot mijn grote verbazing was daar een foto van de man die ik in het visioen had gezien. Ali Khan bleek een neef van Inyath Khan te zijn en met nog 2 broers van Inayath Khan reisde zei over de wereld om hun Raga’s..klassieke Indiase muziek te spelen. Ali Khan bleek ook een grote naam te hebben in healing behandelen. Hij was een trotse en een hoogstaande man te zijn met strenge leefregels.