SURINAME 2026 12 april....Aan de Eerwaarde Swami Raghawanand

 

AUTOBIOGRAFISCHE BRIEF VAN MIJ

Met diepe śraddhā (eerbiedige toewijding) en oprechte waardering richt ik mij tot u.

Ik schrijf u niet om een oordeel te vellen over een ontstane situatie, maar om mijn ervaring en gevoel te delen die zich in uw mandir heeft ontvouwd en die mij, als oudere sādhaka, innerlijk heeft geraakt.

Ik doe dit omdat ik in u iemand herken die werkelijk leeft vanuit innerlijke discipline, eenvoud en waarheid — een zeldzame kwaliteit die ik respecteer. Daarom verdient u ook een open en eerlijke terugkoppeling van wat ik heb gevoeld en wat mij raakte.

Een ontmoeting die mij stil maakte

Na een dienst in de mandir waaar ik aanwezig was op de Kwattaweg kwam de voor u bekende Haagse mevrouw naar mij toe. Ik kende haar niet (nu nog steeds niet), maar haar energie was zacht en zoekend. Later hoorde ik dat zij ooit een bhaktā (toegewijde) was geweest van Devpriyavani. In haar ogen zag ik een mengeling van pijn, teleurstelling en een verlangen om gezien te worden — iets wat ik in mijn werk vaak herken.

4 weken later hoorde ik van Devpriyavani dat deze vrouw tijdens de dienst een dag voor mijn vertrek naar Nederland een banaan, het prasāda van Hanuman, had geweigerd aan te nemen toen Devpriyavani het aan deze Haagse mevrouw wilde geven toen zij naast U zat.

Wat mij raakte toen Devpriyavani over deze situatie in uw mandir tegen mij vertelde op één van de laatste dagen van mijn verblijf in Suriname was niet de weigering zelf van de Haagse mevrouw, maar de interpretatie ervan. Het werd benoemd als het weigeren van het prasāda, terwijl ik voelde dat de vrouw niet Hanuman weigerde, maar de vyakti (persoon) van wie zij het moest aannemen. Voor mij was dit geen spirituele afwijzing, maar een menselijke pijn die nog niet was aangeraakt.

Het gemiste moment van verbinding

Wat mij innerlijk verraste, was dat er geen uitnodiging tot gesprek was en werd gedaan. Geen moment van: “Laten we eerst elkaar ontmoeten, en daarna geef ik je de banaan opnieuw.”

Zo’n kleine beweging had een brug kunnen slaan. Had de vrouw kunnen helpen om het prasāda wél te ontvangen. Had misschien zelfs heling kunnen brengen.

In plaats daarvan werd de verantwoordelijkheid bij de vrouw gelegd.En daarmee werd de deur naar verbinding gesloten.Ik zeg dit niet als kritiek, maar als observatie van een subtiel energetisch proces dat ik vaak zie in spirituele omgevingen: wanneer een ROL groter wordt dan het hart dat haar draagt.

Waarom dit mij raakte

Ik ben intussen een oudere vrouw. Mijn pad was lang, maar nu hoop ik zacht en helder geworden. Ik heb geleerd dat spiritualiteit niet zit in uiterlijke vorm, maar in de bereidheid om werkelijk aanwezig te zijn bij de mens die voor je staat.

Ik heb in mijn leven veel spirituele misvorming gezien: mensen die een rol aannemen die groter is dan hun innerlijke rijpheid, mensen die meditatie gebruiken als bescherming, mensen die hiërarchie inzetten om kwetsbaarheid te vermijden.

Daarom raakte deze situatie mij niet persoonlijk, maar energetisch. Het liet mij zien hoe snel een spirituele identiteit de menselijkheid kan overschaduwen.

Een zin die alles samenvatte: Vandaag hoorde ik een hoog opgeleide theoloog in een interview op de televisie zeggen:

“Iedere ontmoeting is een risico.”

Die zin trof mij diep. Want dat is precies wat ik zag gebeuren.

Voor iemand zoals ik die nog steeds met mensen mag werken, betekent risico niet gevaar, maar transformatie — pariṇāma:

• elke ontmoeting kan een oude pijn openen

• elke ontmoeting kan een rol ontmaskeren

• elke ontmoeting kan waarheid zichtbaar maken (satya)

• elke ontmoeting vraagt moed om mens te blijven

In de ontmoeting tussen Devpriyavani en de vrouw uit Den Haag zag ik hoe het risico werd vermeden. In de ontmoeting tussen de vrouw en mij zag ik hoe het risico werd genomen.

Wat deze ervaring mij leerde over mijn eigen pad

Ik hoef niets te veranderen. Ik hoef niemand te corrigeren. Ik hoef geen positie in te nemen.

Deze ervaring bevestigde alleen maar wat mijn werk al decennia draagt:

• ik werk niet vanuit rol, maar vanuit aanwezigheid (sākṣin-bhāva, het getuige-zijn)

• ik kijk niet naar gedrag, maar naar de onderstroom

• ik kies niet voor hiërarchie, maar voor menselijkheid

• ik geloof dat heling begint bij luisteren, niet bij corrigeren

En misschien is dat waarom de vrouw naar mij toe kwam. Niet omdat ik iets moest doen, maar omdat ik aanwezig was.

Waarom ik dit met u deel

Ik deel dit met u uit respect voor uw mandir en uw rol als spirituele hoeder van deze gemeenschap. Ik zie in u iemand die werkelijk leeft vanuit innerlijke discipline en eenvoud — een ware sannyāsin die zijn leven draagt vanuit antar-mukha (innerlijke gerichtheid). Daarom durf ik dit met u te delen, iets waar ik nu behoefte aan heb... Niet om iemand te bekritiseren, maar omdat ik geloof dat dit soort subtiele momenten belangrijk zijn in een spirituele omgeving.

Voor mij is een mandir en/of gurukula niet alleen een plaats van ritueel, maar ook een plaats van ontmoeting. En elke ontmoeting draagt het risico — en de mogelijkheid — van healing in zich. (Hoog kan wel omlaag, maar laag kan niet omhoog zonder liefdevolle leiding en compassie toch??)

Met eerbied en warme groet, Śrīmatī Kamala-devī dāsī

SURINAME 4 april 2026 . START VAN DE SWAMI DEWPRIYA ASHRAM.....IK HOOP HET ZO VOOR HAAR

 “Een  Opdracht die Ik Teruggaf???”

De dag begon eenvoudig. Patricia en Bhavandeep stonden met de hogedrukspuit in de hand, de auto van Narsingh schoon te maken nadat wij gisteren terugkwamen uit Nickerie. De zon stond nog laag, de lucht was zacht, en het voelde al aan dat deze dag een andere laag zou krijgen. Toen Dewpriya bij ons kwam zitten, nog vóór de warmte echt begon, wist ik: dit wordt een dag waarop iets verschuift.

Ze zou voor ons gaan koken, en ik vermoedde dat dit zoals ze dat kan,  zou zijn met toewijding, met stilte, met een soort innerlijke discipline die ze via haar guru heeft meegekregen. Maar onder die stilte voelde ik onrust. Een spanning die al jaren in haar lichaam woont.

Tijdens het eten vertelde ze over de grond, over Ganesh die daar begraven ligt, over de gebouwen die al bijna klaar waren voor een ashram die nooit echt van haar mocht zijn. En toen kwam het: de Brahm Rishi Mission, die haar vasthoudt, controleert, bepaalt. Haar zoons die het niet willen dat de BRM zich ermee bemoeide. Zij die ertussenin staat, loyaal, maar moe. Ik keek naar haar. En ik voelde het moment komen. “Mag ik zeggen hoe ik jou zie?” vroeg ik.

Ze knikte.

Ik vertelde haar dat ik haar ’s ochtends zie zoals ze werkelijk is: licht, zuiver, puur,  Maar zodra het hek opengaat, verandert ze. Dan trekt ze een lichaam aan dat niet van haar is — een lichaam van verwachtingen, loyaliteit, angst, en oude Surinaamse structuren. Ze zei dat ze trouw is aan haar Guru. En daar, precies daar, voelde ik de opening.

Ik keek haar aan, en ik voelde hoe de woorden niet uit mijn hoofd kwamen, maar uit een diepere laag — die plek waar ik soms toegang toe krijg, die plek waar de zielen van mensen zichtbaar worden. “Je guru heeft je een opdracht gegeven,” zei ik. “En jij hebt die opdracht nooit echt uitgevoerd. Niet omdat je het niet wilde, maar omdat je hem hebt weggegeven aan een organisatie, de Brahm Rishi Mission die niet van jou is.”, want jij hebt voor jezelf andere richtlijnen gemaakt.

Ze keek op.

Bhavandeep, die naast me zat, voelde het ook. Hij werd stiller, aandachtiger. Hij kent dit moment in mij — wanneer ik niet meer spreek als Kamala, maar als iets dat door mij heen spreekt. Ik vervolgde: “Jouw opdracht is volgens mij niet om de Brahm Rishi Mission te dienen. Volgens mij is het jouw opdracht om jouw eigen ashram te openen. De Swami Devpriya Ashram. Op jouw grond. In jouw lijn. In de opdracht van jouw gestorven Guru.”

Ze ademde diep in. Het was alsof er een oude waarheid in haar werd wakker gemaakt.

“Waarom blijf je in Den Haag?” Waarom stap je niet uit de BRM vroeg ik. “Waarom laat je je kinderen lijden onder een structuur die niet klopt voor jou? Waarom laat je anderen bepalen wat jij moet doen, terwijl jouw Guru jou al lang heeft vrijgegeven?” De lucht werd stil. De boom  boven tegenover ons  ruiste zacht, alsof hij luisterde.

Ik zei haar dat ze vrij kon zijn. Dat ze de kroon van licht op haar eigen hoofd mocht zetten. Dat ze haar eigen plek mocht innemen. Dat ze haar eigen ashram MOCHT openen — niet als rebellie, maar als vervulling van een opdracht die nooit is voltooid. Ze keek naar mij, en toen naar Bhavandeep, alsof ze wilde weten of hij het ook zag.

Hij knikte langzaam. Een stille bevestiging. Toen zei ze: “Dit is wat Narsingh ook zegt… alleen in andere woorden.”

En ik wist: was dit de boodschap die ik moest doorgeven? wat dit de reden dat ik naar Suriname moest gaan??? was de boodschap aangekomen????Niet als advies van mij, maar als herinnering.

Later, toen ze terugliep naar haar onderkomen, draaide ze zich om. Haar stem was zacht, bijna breekbaar: “En dan kom jij weer naar Suriname, toch…”

Ik glimlachte. Maar in mij werd het stil. Want ik wist:  het is aan haar. Zij moet kiezen. Nu moet zij de opdracht van haar Guru eindelijk gaan aannemen. Nu moet zij zichzelf losmaken van de Brahm Rishi Mission, toen zij eerder deze dag vertelde  dat mensen niet in de kleuterklas konden blijven zitten, vroeg ik haar maar jij kan dan toch ook niet in de kleuterklas blijven zitten???? ....... Het zou zo goed  zijn als zij  haar eigen ashram opent — de Swami Devpriya Ashram, in haar eigen naam, in haar eigen licht.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

En mijn conclusie voor mijzelf is heel helder: Zolang zij verbonden blijft aan de Brahm Rishi Mission, zal ik haar niet bezoeken. Want het verschil tussen haar en mij is heel duidelijk Ik ben vrij maar zij is gebonden.. Ik ben vrij om als gast overal welkom te zijn, maar zij niet....Als zij haar eigen ashram zou hebben kan ook zij overal al gast aankomen en niet zoals nu als rebel op andermans grond gebied binnen komen.

Maar als zij ooit de moed vindt om vrij te worden, door bijv. haar eigen ashram te openen, om de opdracht van haar Guru te leven —dan ben ik er. Dan sta ik weer naast haar. Dan komt alles op zijn plek. Tot die tijd laat ik het universum zijn werk doen.

Na ons gesprek was er nog 1 vraag die bij mij omhoog kwam....Hoe zit het met het huis in Den Haag.....kan je daar blijven of heb je dan geen woonruimte meer voor jezelf???? Dat was volgens haar niet echt een probleem Narsingh had huizen waar ze kon wonen.

LEVENSPAD 1949 - tarotkaarten mijn oma versus spiritualiteit V "

Lieve allemaal

De dag dat mijn grootmoeder uit een kamer werd gezet — en waarom dat me nog steeds bezighoudt

Sommige familieverhalen blijven als losse kralen in een doosje liggen. Je weet dat ze ergens bij elkaar horen, maar pas jaren later begin je te voelen welke draad erdoorheen loopt. Zo verging het mij met een herinnering aan mijn grootmoeder, Anna Verbeek — een vrouw die vóór en tijdens de Tweede Wereldoorlog tarotkaarten legde alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

In onze familie werd er nooit openlijk gesproken over geloof, spiritualiteit of politiek. Alles wat met innerlijke werelden te maken had, bewoog zich fluisterend door de generaties heen. Maar soms, heel soms, sijpelde er een verhaal door dat bleef hangen. En dit is er zo één.

Amsterdam, 1943 — een kamer, een tafel, en een onverwachte stilte

Mijn grootmoeder was dat jaar in Amsterdam, op bezoek bij haar dochter Claar. Ze gingen samen naar een bijeenkomst van een groep mensen die beweerden helderziend te zijn, of in ieder geval iets te kunnen zien wat anderen niet zagen. Waarom mijn oma daar precies zat, blijft een mysterie dat me nog steeds zachtjes aan mijn mouw trekt.

Was ze nieuwsgierig? Zocht ze bevestiging voor iets wat ze zelf al wist? Wilde ze iets horen over haar kinderen, haar toekomst, haar zorgen? Of wilde ze misschien — heel menselijk — gezien worden in een gave die ze nooit hardop benoemde?

Ik weet het niet. En misschien is dat precies wat dit verhaal zo levend houdt.

Wat ik wél weet, is wat er gebeurde.

De man die de groep leidde, viel ineens stil. Hij keek haar aan. Hij stond op. En toen zei hij:

“Mevrouw, u moet deze kamer verlaten. Uw energie is te sterk voor deze groep.”

En dat was het. Geen uitleg. Geen nuance. Geen zachte begeleiding naar de deur. Gewoon: ga maar.

Spirituele kracht… of emotionele intensiteit?

Het is verleidelijk om te denken: Aha, ze was dus heel spiritueel krachtig. En misschien was dat ook zo. Tarot was voor haar geen spelletje; het was een taal die ze sprak zonder dat iemand haar die had geleerd.

Maar er is ook een andere kant.

Wat als haar energie niet “te spiritueel” was, maar te menselijk? Te rauw? Te eerlijk? Te groot voor een groep die liever in veilige mystiek bleef dan in echte aanwezigheid?

Sommige mensen dragen een emotionele intensiteit die anderen ongemakkelijk maakt. Niet omdat het verkeerd is, maar omdat het iets wakker maakt wat men liever laat slapen.

Misschien was dat wat er gebeurde. Misschien was haar energie niet te sterk — maar te echt.

En eerlijk gezegd… ik vind dat een prachtige gedachte.

De erfenis van een vrouw die nooit haar eigen kracht benoemde

Mijn grootmoeder heeft nooit gezegd dat ze spiritueel was. Ze heeft nooit een titel gedragen, nooit een claim gemaakt, nooit een podium gezocht. Ze legde kaarten, luisterde naar mensen, en leefde haar leven in een tijd waarin vrouwen vooral níet moesten opvallen.

En toch werd zij uit een kamer gezet omdat haar energie te veel was.

Er zit iets ironisch in. Iets grappigs ook. Alsof het universum fluisterde: “Anna, jij hebt geen groep nodig om te weten wat je weet.”

Misschien was dat de knipoog van het lot.

Waarom dit verhaal me in 2025 opnieuw vond

Nu, zoveel jaren later, komt dit verhaal weer bij me terug. Niet als een losse herinnering, maar als een uitnodiging. Een uitnodiging om te kijken naar de vrouwen vóór mij — en naar mezelf.

Wat dragen wij mee zonder dat we het beseffen? Welke kracht hebben we nooit benoemd omdat niemand ons vroeg haar te benoemen? Welke kamers hebben wij verlaten omdat onze energie “te veel” was voor de mensen die er zaten?

En misschien nog belangrijker: Welke kamers zijn eigenlijk te klein voor ons?

Kamala

------------------------------------------------------------------------------

🧘‍♀️ Meditatievragen voor verdieping

• Wat betekent 'thuishoren' voor jou, en waar voel jij je écht thuis?

• Welke verhalen uit jouw familiegeschiedenis draag jij mee, bewust of onbewust?

• Hoe zou jij reageren als je onrecht ervaart zoals jouw oma?

• Ben jij ooit emotioneel of letterlijk 'weggestuurd' geweest? Hoe voelde dat?

• Wat heb jij van jouw voorouders meegekregen dat jou vandaag vormt?

• Hoe kun jij ruimte maken voor het verhaal van iemand anders, vooral als het pijn of verdriet bevat?

🔍 Inzichtvragen om aan het denken te zetten

• Welke emoties roept het verhaal van deze blog bij jou op, en waarom juist deze?

• Ben jij je bewust van de geschiedenis achter de mensen die je dagelijks tegenkomt?

• Hoe kun jij compassie tonen aan mensen die zich ontheemd voelen?

• Wat betekent rechtvaardigheid voor jou binnen familie en gemeenschap?

LEVENSPAD 2022 Energieoverdracht gebeurt niet alleen fysiek.....hier mijn ervaringen ermee V

 

Dit is een levensreis die niet alleen diep persoonlijk en spiritueel is, maar ook een bron van inspiratie voor anderen kan zijn. Dit is de reden dat ik dit verhaal online zet. Met liefde gedeeld. Kamala

---

✨ De Energie die Door Mij Heen Leeft ✨

 

     

Heal God trough your glance, your presence, your touch and your atmosphere (kamala)

---------------------------------------------------------------------------------------

ENERGIE  Voor de meeste mensen betekent dat “uitgerust zijn”, “zin hebben”, “door kunnen”. Voor mij is het leven zelf. Niet iets wat ik heb, maar iets wat door mij heen beweegt. Iets wat anderen soms opmerken nog vóór ik het zelf voel.

Toen ik rond mijn vijftigste een ontmoeting had met een Mahamandalashwar van de Juna Akhara—genaamd Soham Baba, een spiritueel Meester van het hoogste kaliber—gebeurde iets wat me diep raakte. Hij pakte mijn hand, keek verwonderd en zei dat hij nog nooit zóveel energie in iemands hand had gevoeld. Hij vertelde me dat ik mensen kon genezen, alleen door naar ze te kijken. Zo eenvoudig en zo groots. Het gaf woorden aan iets wat ik sinds mijn jeugd al wist, maar nooit echt durfde te benoemen.

Ik herinner me hoe ik als 17-jarige mijn hand op mijn moeder legde toen zij pijn had door haar borstkanker. Ze vroeg me er soms om, omdat haar pijn afnam zodra ik haar aanraakte. Dat is iets wat je als jong meisje niet zomaar kunt plaatsen. Maar de verbondenheid tussen ons, de helende stroom die via mijn hand haar lichaam bereikte… die herinnering draag ik in mijn ziel.

Later, rond mijn 28e levensjaar, begon ik te beseffen wat mijn aanwezigheid bij mensen teweegbracht. Soms was het overweldigend; ik voelde dat ik “aan” stond, zonder dat ik daar bewust voor koos. Daarom besloot ik onder de radar te gaan leven. Niet om me te verstoppen, maar om ruimte te geven aan wie ik was, zonder te hoeven verklaren of bewijzen.  

🌙 De roeping die mij wekte

Toen ik 35 was, kwam er een vrouw naar mij toe, simpelweg omdat ze voelde dat zij bij mij moest zijn. In een eenvoudige zijkamer bij mijn vader thuis—niets meer dan een opklapbedje en een plankje aan de muur—legde ik intuïtief mijn handen op haar. Zonder plan. Vanuit afstemming.  Diezelfde nacht kreeg ik een droom, of visioen, van een Oosterse man die kwaad was:

“Waar ben jij in godsnaam mee bezig? Je moet op haar thymus werken!”

Ik schrok wakker, zat rechtop in bed. Wat ís een thymus? Computers waren er toen nog niet, dus ik ging naar de bibliotheek en begon te zoeken. Dat moment werd het begin van mijn leerperiode. 

Jaren later na het zien van zijn gezicht kreeg ik er een naam bij...Ali Khan......die bekend stond als een groot genezer...en musicus uit de Soefi traditie komend uit India.

Na deze ervaring volgde ik een medische opleiding in Amsterdam, werd medisch shiatsu-therapeute vanuit de Nipon opgeleid door Dennis Binks en Namikoshi uit Japan en verdiepte mij via bijscholingen. Ben door artsen van Somatheeram in India begeleid in Ayurveda. Uiteindelijk werd ik in Nederland beëdigd als natuurgeneeskundig therapeut bij de VNT en de Ring. Mijn pad leidde me verder:

• naar enkele Yogi's en het verkrijgen van een echte Yogi genaamd Soham Baba in mijn leven en werd tevens door Swami Veda van de Himalaya gemeenschap gevraagd om naar India te komen. 
• Op 38e jarige leeftijd tot het oprichten van een Yogastudio en op mijn 50e tot het oprichten van een Stichting voor gezondheid, kennisontwikkeling en spiritualiteit en maakte van mijn woning een ashram.
• Kreeg Inwijdingen binnen de Soefibeweging én een naam vanuit de  Sikhbeweging en een initiatie bij de Isckon
• Werd Benoemd tot bestuurslid bij de Soefibeweging door oud-minister Witteveen
•  en het afronden van de opleiding tot verpleegkundige A

Mijn energie is geen kunstje. Geen methode. Het is een gave die me soms fluisterend leidt en soms stormachtig opent. Ik voel het in ruimtes, in mensen, in momenten van stilte. Soms tintelt mijn huid. Soms stroomt mijn adem anders. En soms voel ik andermans emoties als golven door mijn eigen veld. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar wel ontzettend zuiverend.

---

🧘 Energie volgens oude geschriften

Door de eeuwen heen is energie omschreven als de essentie van leven zelf:

📜 Traditie	💫 Begrip	✍️ Betekenis
Vedische traditie	Prana	Levensadem die via subtiele kanalen (nadi’s) stroomt en verbonden is met bewustzijn
Taoïsme	Chi (Qi)	Energie die het lichaam en geest in balans houdt via meridianen
Joodse mystiek	Ruach	Adem of geestelijke energie, verbonden met goddelijke inspiratie
Esoterische leer	Etherische energie	Vibraties in en om het lichaam, die de aura en chakra's beïnvloeden

Deze energie is te ervaren, te voeden en te verfijnen—door ademhaling, ritueel, intentie en pure aanwezigheid. In elk van deze tradities is energie niet slechts iets functioneels, maar iets wat in diepe afstemming tot leven komt.

---

🌿 Slotwoord: De uitnodiging van energie

Wat ik heb mogen ervaren is geen pad dat ik heb gekozen, maar een stroom die mij heeft gekozen. Mijn energie is een gids, een genezer, een stille kracht die haar werk doet met precisie en liefde. Soms zichtbaar, vaak voelbaar. Door de jaren heen heb ik geleerd te leven in afstemming met haar ritme. 

Voor wie dit leest: misschien voel jij jouw eigen stroom al… of wacht zij geduldig tot je luistert. Energie nodigt ons uit—om te healen, te verbinden en onszelf in de meest pure vorm te herinneren. Wil je meer weten hoe met energie om te gaan dan kun je contact opnemen met www.yogastudiolaksmi.nl  De bestuursleden zijn in staat om je een stuk te begeleiden en/of mee te nemen naar een hooggeplaatst echte Swami... puyja swami Dineshwarand ji, oprichter van de Brahmrishi ashram in Krimpen ad IJssel ..Onze Jagir, bestuurslid is tevens een verpleegkundige...Amar Prem heeft een coaching praktijk en Bhavandeep heeft een groep op maandagavond in Langeweg en heeft tevens een sportopleiding massage en is verbonden met de Bhramrishi Ashram. Zelf ben ik ben dankbaar dat zij mijn Stichting voortzetten nu ik de fase zit van ont - wikkelen in plaats van ontwikkeling.

Voor nu dank je wel voor het lezen over dit stuk van mijn reis in dit leven. In liefde gedeeld Kamala 

------------------------------------------------------------------------------------

LEVENSPAD 1979: MYSTIEK - Uittreding zag mezelf liggen V (30)

lieve lezers

Uittreding – Ik zweefde even weg van mezelf (ong. 30 jaar oud)

Er zijn van die momenten in het leven die je nooit helemaal kunt verklaren, maar die zich ergens diep in je geheugen nestelen — alsof ze daar rustig wachten tot je er klaar voor bent om ze te delen. Dit is er zo eentje. Het was een gewone avond. 

Ik lag op bed, half slapend, half dromend… en toen gebeurde er iets vreemds. Plotseling was ik me er helemaal van bewust dat ik niet meer in mijn lichaam zat, maar erbóven. Ja, echt! Ik hing als het ware tegen het plafond aan — met mijn gezicht naar beneden gericht — en daar lag ik: ik zag mezelf liggen op bed, alsof ik iemand anders was. Alsof ik zweefde. Er was een soort zilveren koord tussen mij en mijn lichaam. Een soort energetische navelstreng, misschien? Niet eng, eerder… fascinerend. Alles voelde licht, tijdloos, alsof ik even buiten de regels van zwaartekracht en logica mocht leven.

Maar op het moment dat ik me echt begon te realiseren wat er gebeurde, floep — een schok, zat ik rechtop in bed. Terug in lichaam. Mijn kamer tintelde van energie, alsof de lucht elektrisch geladen was. Kleuren leken intenser dan normaal, alsof ik voor even op een andere frequentie had gezeten. En toen werd alles weer stil. Alsof het universum me zachtjes had teruggelegd op mijn plek. En hier ben ik dan.

Veertig, vijfenveertig jaar later. En ik vertel het voor het eerst.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Nawoord – Over buitenlichamelijke ervaringen (BLE’s) (76 jaar oud)

Buitenlichamelijke ervaringen (BLE’s), ook wel ‘uittredingen’ genoemd, zijn situaties waarin iemand het gevoel heeft dat hun bewustzijn tijdelijk loskomt van het fysieke lichaam. Ze worden vaak gemeld in situaties van diepe ontspanning, slaap, meditatie, of zelfs bijna-doodervaringen. Mensen beschrijven een gevoel van gewichtloosheid, het zien van hun eigen lichaam van buitenaf, een koord of energieverbinding, en een plotselinge terugkeer in het lichaam — vaak gepaard met een fysieke schok of ‘plof’.

Wetenschappelijk gezien zijn BLE’s nog grotendeels een mysterie. Neurologisch onderzoek suggereert dat het brein in bepaalde bewustzijnstoestanden visuele en lichamelijke informatie op een andere manier kan verwerken, wat kan leiden tot deze intense ervaring. In spirituele tradities, zoals in het boeddhisme, het hindoeïsme en esoterische stromingen, worden BLE’s soms gezien als bewijs voor het bestaan van een ziel of een niet-fysiek aspect van het zelf.

Wat het ook is — neurologisch fenomeen of mystiek moment — het zijn vaak diep persoonlijke ervaringen die blijvend indruk maken.

LEVENSPAD 1979: START VAN MIJN PAD (30) V

Om shanti....lieve lezers

Tot mijn 29e jaar dacht ik, dat als ik dood zou gaan het definitief over zou zijn. Mijn gedachten waren toen op veel fronten anders dan nu. In die tijd voor de transformatie was ik voor het plegen van abortus, daarna absoluut niet meer. In die tijd was ik ook voor het plegen van euthanasie, ook daarin ben ik veranderd.

Vanaf die dag dat de Innerlijke Wereld mij opnam, mij getest heeft, mij mijn taak heeft geopenbaard is mijn leven als een blad van een boom omgedraaid. Naar mijn idee ben ik vanaf die dag een "gezegend" mens. Maar ik besefte ook terdege dat er mensen zullen zijn die mij voor gek hebben verklaard en misschien tot op deze dag  (ik ben nu 76 jaar oud) dat nog steeds doen.

Terugkijkend kan ik jullie vertellen dat door "mijn innerlijke leraar" geroepen te zijn niet altijd de makkelijkste manier is om in de maatschappij te staan. Het houdt in.....Laat alles los waar je van houdt of wilt bezitten en volg mij".

Het diepste lijden waren soms de momenten van eenzaamheid. Zeker als je getest werd. Twijfelen of het idee hebben dat je nergens meer in kon geloven. Zelfs niet in God of de Geestelijke wereld. Het was dan een hardnekkig gevecht om terug te komen tot het licht.....totdat je bemerkte het is er nog steeds....ik wordt beschermd en ben nog steeds een kind van God en dat werden dan mij Hoogliedmomenten.

----------------------------------------------------------------------------------------

Hieronder een stukje van MIJN TAAK

💛 "Wat ik met mijn verdriet kan doen, is het omzetten in liefde."

Die zin werd mijn kompas. Ik besloot dat, als ik íets kon doen om andermans verdriet te verzachten—met een luisterend oor, een zachte aanraking of een boodschap uit een hogere wereld—dan zou ik dat doen. Ongeacht wat mensen daarvan vonden. (En ja, sommigen verklaren me nog steeds voor gek. Maar goed, liefde maakt een beetje gek..... toch?)

Mijn taak is sinds die tijd helder: ik schrijf. Ik geef door wat ik voel dat door gegeven moet worden. Soms zijn het woorden voor iemand die net op het randje balanceert. Soms een zachte aanmoediging, een herinnering aan wie ze zijn. Het komt niet uit míj, maar het stroomt wel door mij heen naar buiten toe. En nee, dat pad is niet altijd makkelijk. Je moet dingen loslaten. Vertrouwen hebben zonder bewijs. Maar de beloning is groot: vrede in je hart, en de wetenschap dat je iets betekent—voor iemand die op je pad gezet wordt maar ook voor de Innerlijke leraar, de paramatman.

De taak die ik gekregen heb maar ook aanvaard heb van de Innerlijke wereld zou 30 jaar duren. Bij deze aanvaarding van deze taak kreeg ik ook een advies.

Wat er ook gebeurt, hou vol je wordt gelukkig in de najaar van je leven. 
Zit ik in het najaar van mijn leven nu ik 76 jaar oud ben?   ja dat ben ik. Ben heel gelukkig en besef dat gelukkig zijn saai kan zijn.  En "Gods" liefde???  Ik hoop dat ik in staat ben die liefde uit te stralen naar anderen. Niets doen, niets hoeven alleen maar 

In liefde met jullie gedeeld. Kamala

LEVENSPAD 2024: Meditatie ervaring in de Yogastudio. Musje kwam naar mij toe V

 2024

Een klein moment van magie tijdens mijn meditatie en mijn zorgen over een lieve leerling van mij.  (met een musje)
Door Kamala Devi Dasi – Stichting Yogastudio Laksmi

Het musje in mijn meditatie

Het was zo’n avond waarop de stilte niet alleen om mij heen hing, maar ook door mij heen ademde.

De zon zakte langzaam weg achter Langeweg, en het laatste licht streek als een warme hand langs mijn wangen. Ik zat in meditatie, eenvoudig, stil, zoals een steen die zichzelf herinnert in de rivier.

Mijn adem werd breed. Mijn hart werd zacht. En ergens tussen twee gedachten in opende zich die dunne, zilveren ruimte die ik alleen ken wanneer ik echt niets meer wil.

Daar, in dat stille binnenland, kwam het musje.

Niet fysiek — maar helder, aanwezig, alsof het uit licht was gemaakt. Een klein vogeltje, met veertjes van bewustzijn dat zomaar in mijn meditatie neerstreek alsof het wist dat ik die avond met een zorg in mijn hart zat.

Het musje landde op mijn knie, heel licht, alsof het mijn lichaam niet raakte maar mijn energieveld wel. Ik voelde geen gewicht, maar wel een trilling — een soort zachte erkenning.

Het keek me aan met die open, ongecompliceerde blik die alleen dieren en kinderen hebben. En in dat kijken werd iets in mij stil op een manier die zelfs meditatie niet altijd kan brengen.

Ik dacht aan mijn leerling, die lieve ziel die door een moeilijke fase gaat, en ik voelde hoe mijn zorg zich oploste in iets dat groter was dan ikzelf. Alsof het musje fluisterde: “Je hoeft het niet alleen te dragen. De wereld draagt mee.”

We zaten daar samen, ik in mijn adem, het musje in zijn licht. En toen, even zacht als het gekomen was, vloog het weer weg — niet uit de ruimte, maar uit mijn bewustzijn, als een golf die terugkeert naar de oceaan.

Ik bleef achter met een hart dat ruimer was en een stilte die dieper klonk dan voorheen.

Soms komt inzicht als een woord. Soms als een traan. En soms… als een musje dat alleen in meditatie bestaat.

Nawoord — Yogische symboliek van het musje

In de yogische traditie wordt een klein vogeltje vaak gezien als een dūta, een boodschapper van subtiele energie. Het musje staat voor:

• Lichtheid van geest — het vermogen om zorgen niet te verzwaren maar te verzachten.

• Prāṇa in beweging — een teken dat de levensenergie vrij stroomt en luistert.

• Anahata (hartchakra) — het musje verschijnt vaak wanneer het hart iets wil helen of openen.

• De tussenruimte (Madhya) — het domein tussen denken en zijn, waar symbolen zich tonen.

• Bescherming — in sommige tradities is het musje een teken dat een zorg “opgevangen” wordt door het grotere veld.

Dat het musje niet fysiek was, maar in jouw meditatie verscheen, maakt het juist krachtiger: het was een verschijning in Chidakāśa, de innerlijke ether, waar boodschappen niet via woorden komen maar via aanwezigheid.

Het was geen droom. Geen fantasie. Maar een subtiele aanraking van het veld dat altijd meebeweegt wanneer jouw hart iets draagt.

Met liefde wilde ik dit met jullie delen…Kamala