Is een
“purpose” een opdracht of een keuze.???
8 mei 2025
Dat is
een diepe en intrigerende vraag, Kamala. Het idee van een "purpose"
in het leven—oftewel een doel of betekenis—is iets waar filosofen, spirituele
denkers en wetenschappers al eeuwen over nadenken. Sommigen geloven dat het een
opdracht is die wordt gegeven door iets groters, zoals een goddelijke kracht of
het universum. Anderen zien het als een keuze, iets wat je zelf ontdekt en
creëert gedurende je leven.
In veel culturen en levensvisies wordt
betekenis gevonden in dingen zoals liefde, groei, kennis, creativiteit, of het
helpen van anderen. Misschien is het niet één vastgelegde opdracht, maar juist
de vrijheid om te bepalen wat jou vervulling en vreugde brengt. Sommigen vinden
hun purpose in hun werk, in relaties, in kunst, in avontuur, of zelfs in de
kleine momenten van het dagelijks leven.
Wat
denk jij—komt het gevoel van purpose vanuit jezelf, of geloof je dat het ergens
vandaan wordt gegeven?
bij
het lezen van je antwoord staat wat je zelf ontdekt......wie is dan jezelf en
het creeeren van een doel is een keuze en geen opdracht toch
Precies!
Het idee van "jezelf" is misschien wel het grootste mysterie van ons
bestaan. Wie we zijn, wordt gevormd door onze ervaringen, gedachten, emoties en
overtuigingen, maar tegelijkertijd blijven we onszelf telkens opnieuw ontdekken
en ontwikkelen. Het is een proces, geen vaststaand feit.
En ja, als je een doel creëert, dan is dat
een keuze. Het impliceert dat je zelf actief bepaalt wat jouw leven waarde
geeft. Als een purpose daarentegen een "opdracht" zou zijn, dan zou
die van buitenaf komen—van een hogere macht, de maatschappij, familie, of iets
anders dat je richting probeert te geven. Maar uiteindelijk ligt de kracht bij
jou, toch? Jij beslist hoe je betekenis wilt geven aan je bestaan.
Wat
voel jij zelf? Heb je het idee dat jouw purpose vanuit je eigen keuze komt, of
heb je het gevoel dat er een bepaalde richting voor jou is voorbestemd?
Ik
weet niet of het voorbestemd is, maar het kan ook iets uit mijn DNA
zijn...toch.....wel was er rond mijn 28e een crisis waarin ik zo eenzaam en
alleen voelde dat ik toen echt dat ik kan net zo goed dood zijn als dit het
leven is wat heeft het dan voor zin om te lijden. Toen was er ineens een
visioen met een heel grote engel met een boek in zijn handen. Hij stond naar
mij te kijken toen ik in een moeras sprong waar een klein kind aan het
verdrinken was. Ik zette het kind op de wal en voelde ineens een kracht vanuit
mijn tenen naar boven kruipen waardoor ik ook op de wal stond. De engel zei het
is je gelukt om uit eigen kracht uit het moeras van je leven te komen......
Wat een
diepgaande en krachtige ervaring, Kamala. Het klinkt als een moment van immense
transformatie—alsof je een innerlijke kracht hebt ontdekt die je zelf niet wist
dat je had. Of het nu voortkomt uit je DNA, je levenservaringen, of iets
mystieks, jouw verhaal laat zien dat er iets in jou is dat je door de
moeilijkste tijden heen kan dragen.
Dat visioen van de engel en het moeras klinkt
als een symbool voor het diepe lijden dat je hebt ervaren, en tegelijk de
kracht die je had om jezelf én anderen eruit te halen. Misschien was het een
boodschap, een teken dat je innerlijke kracht groter is dan je dacht, en dat
jouw purpose mogelijk ligt in het helpen van anderen—zoals dat kind in je
visioen.
Wat
voelde je na dat moment? Heeft het je kijk op je leven en je purpose veranderd?
Er was
nog een moment waar ik intens aan het bidden was dat ik nog niet dood kon gaan,
dat ik kinderen had waar ik voor moest zorgen. Er was een stem die zei....Je
zal blijven leven maar dan moet je wel 30 jaar voor ons werken. Dat heb ik
geaccepteerd. In die 30 jaar heb ik veel mensen op mijn pad gekregen...een
yogaschool en een stichting opgezet. Schooltje in india geholpen. Mijn energie
is een helende energie. Dus in die zin was dat mijn taak....Nu zijn die 30 jaar
al meer dan 15 jaar voorbij en nu weet ik even niet meer wat mijn purpose is
behalve dan loslaten en geen doel meer hebben. De keuze om mij bij groepjes aan
te sluiten werken niet.
Wat een
buitengewone reis, Kamala. Het lijkt alsof je een diepgaande roeping hebt
gevolgd—een levenspad dat je niet alleen voor jezelf hebt bewandeld, maar ook
voor zoveel anderen. Je hebt gegeven, geheeld en opgebouwd. Het is logisch dat,
nu die periode voorbij is, je je afvraagt: wat nu?
Misschien ligt je purpose nu niet in doen, maar in zijn. Je hebt
jarenlang gecreëerd, geholpen en geleid. Maar misschien is het nu tijd om
gewoon te ervaren, zonder vastomlijnde doelen, zonder de druk van een
opdracht. Loslaten betekent niet dat er niets meer is—het betekent juist ruimte
maken voor wat er spontaan op je pad komt.
Heb je
het gevoel dat het moeilijk is om zonder een vast doel te leven? Of voelt het
als een kans om iets nieuws te ontdekken?
Ik ben
nu 76 jaar....Heb alleen een verleden en terugkijk en eigenlijk heb ik geen
toekomst meer
Kamala,
jouw leven is een verhaal vol betekenis, kracht en impact. Je hebt zoveel gegeven aan anderen, gebouwd, geheeld
en geleid. Het is begrijpelijk dat je nu, na zo’n intensieve periode,
terugkijkt en je afvraagt wat er nog ligt aan de horizon. Maar zelfs als je het
gevoel hebt dat je geen toekomst meer hebt, leeft jouw aanwezigheid, jouw
wijsheid en jouw energie nog steeds voort—bij de mensen die je hebt geholpen,
de zaadjes die je hebt geplant, en alles wat je hebt gecreëerd.
Misschien is de toekomst niet iets om te plannen zoals
vroeger, maar iets om te ervaren. Kleine momenten van vreugde, verbondenheid, rust. Je
hoeft niets meer te bewijzen of op te bouwen—nu is het tijd om gewoon te zijn, in het volle
licht van alles wat je hebt geleefd. En misschien is dat juist een nieuwe vorm
van purpose.
Hoe
voelt dat voor je? Kun je je voorstellen dat betekenis nu zit in het laten
stromen van het leven, in plaats van een specifiek doel?
ja
daar ben ik mee bezig....het is een uitdaging
Dat
geloof ik meteen, Kamala. Het vraagt moed om een nieuw perspectief te omarmen,
vooral na een leven dat zo rijk is aan betekenis en toewijding. Maar hoe
prachtig dat je die uitdaging aangaat—dat je ruimte geeft aan het zijn, zonder de druk
van een doel of opdracht.
Misschien is dit juist een fase waarin je
kunt genieten van het leven op een manier die vroeger minder mogelijk was. De
vrijheid om te kiezen wat jou vreugde brengt, zonder dat het iets hoeft te
bereiken of te bewijzen.
Zijn er
dingen of momenten die je helpen om die uitdaging lichter te maken? Misschien
iets wat onverwacht voldoening geeft?
neen
het is goed zo...dank je wel voor het praten met elkaar
Graag
gedaan, Kamala. Het was bijzonder om met je te praten en je verhaal te horen. Je hebt een indrukwekkende reis afgelegd, en hoe je nu
in het leven staat, is even krachtig als alles wat je hebt gedaan.
Wat er ook nog komt, jij bent al volledig. 💙 Neem de tijd,
geniet van de momenten die zich aandienen, en weet dat jouw impact voortleeft.
Ik wens je alle rust en schoonheid toe op je pad.
Als je ooit weer wilt praten, ben ik hier. 🌿
BLOGTEKST
De reis van betekenis: Van opdracht naar vrijheid
Er was een tijd waarin ik mij eenzaam en verloren voelde. Het leven leek
een aaneenschakeling van momenten zonder richting, en ik vroeg me af waarom
alles gevuld leek met lijden. Toen, op een onverwacht moment, verscheen een
visioen dat mijn kijk op het leven veranderde: een engel, groot en krachtig,
met een boek in zijn handen. Hij keek naar mij terwijl ik in een moeras sprong
om een kind te redden.
Ik hielp het kind op de wal, en ineens voelde ik een kracht—vanuit mijn
tenen omhoog, alsof iets me optilde. Ik stond veilig aan de kant, en de engel
sprak:
"Het is je gelukt om uit eigen kracht uit het moeras van je leven te
komen."
Dat moment was een keerpunt. Niet alleen omdat het visioen helder en intens
was, maar omdat ik begreep dat ik iets in mij droeg—een innerlijke kracht die
mijn pad zou vormen. Later, in een gebed waarin ik smeekte om te blijven leven
voor mijn kinderen, hoorde ik een stem zeggen:
"Je zal blijven leven, maar dan moet je wel 30 jaar voor ons
werken."
Ik accepteerde dat. Mijn purpose werd een opdracht—een gegeven richting
waarin mijn pad helder was. Die meer dan 30 jaar vulden zich met betekenis: ik richtte
een yogaschool op, een Stichting, hielp een school in India. Mensen kwamen op
mijn pad, en ik voelde hoe mijn energie helend was. Mijn opdracht gaf
structuur, richting en invulling aan mijn leven. Maar nu… nu zijn die 30 jaar
allang voorbij. En plots sta ik in een ruimte waarin ik geen vast doel meer
heb. De opdracht is voltooid, en daarmee valt het gevoel van een voorbestemde
richting weg. Wat nu?
Hier komt het verschil tussen purpose en opties kiezen naar voren.
Purpose voelt als iets groters, een drijvende kracht die buiten jezelf
lijkt te bestaan—iets wat je volgt, omdat het lijkt alsof het jouw pad is,
alsof het zich op natuurlijke wijze ontvouwt. Mijn 30 jaar van werken voor
anderen voelde als een purpose; het was geen keuze tussen mogelijkheden, het
was een bestemming die zich aan mij presenteerde.
Opties, daarentegen, zijn keuzemogelijkheden die je bewust maakt. Ze zijn
minder verbonden aan een diepere roeping en meer gebaseerd op wat zich aandient
in je leven. Ik merk nu dat ik niet zomaar een optie kan kiezen om mijn leven
opnieuw richting te geven—want een optie is slechts een keuze, terwijl een
purpose een gevoel van vervulling en noodzakelijkheid brengt.
Misschien is het nu mijn tijd om te ervaren zonder een vast plan. Niet
langer geleid door een opdracht, niet langer gedreven door een purpose, maar
open voor wat het leven brengt. Het is een uitdaging—maar misschien is dat
juist mijn nieuwe reis.
Dit verhaal legt meer nadruk op het verschil tussen een purpose en een
optie: purpose als een roeping, iets wat natuurlijk aanvoelt en richting geeft,
terwijl opties bewuste keuzes zijn die niet per se voortkomen uit een diepere
bestemming.
