Mijnheer slotboom( 十 ) versus bloemenseances
Het was 1998 toen ik meneer Slotboom ontmoette. Hoe die ontmoeting precies tot stand kwam, weet ik niet meer, maar hij liet een diepe indruk achter. Een gereformeerde man, gelovig en serieus, die bloemseances gaf en een vaste plek had in spirituele kringen in Nederland.
Mijn eerste kennismaking met bloemseances was jaren eerder geweest, toen Klazien bij mij thuis een sessie had verzorgd. Die ervaring was blijven hangen, en nu kruiste meneer Slotboom mijn pad—een man die hetzelfde deed.
Op een dag vroeg een zieke kennis mij haar te vergezellen naar een sessie van meneer Slotboom. Ik stemde toe. Hij bleek een warme en vriendelijke man. Zijn benadering was anders dan ik had verwacht, en dat zette me aan het denken. Dus stelde ik hem de vraag: zou hij zo’n sessie ook eens willen doen voor de mensen die bij mij op les zaten? Hij vond het een goed idee.
Toch bleef ik een zekere afstand houden. Mediamieke mensen, spirituele kringen, het zweverige karakter van new-age—dat was nooit mijn wereld geweest. Ik voelde weerstand, misschien zelfs afkeer. Maar in plaats van die afkeer simpelweg te accepteren, besloot ik het te onderzoeken. Daarom vroeg ik meneer Slotboom of ik een jaar met hem mee mocht lopen tijdens zijn intuïtieve lezingen in Nederland. Ik wilde zien wat er achter die werelden schuilging.
Zo kwam ik met hem terecht in Delft.
Het gebouw waar de lezing werd gehouden had beneden een kleine zaal, en boven bevond zich een new-age winkeltje. De geur van wierook hing in de lucht, tussen de pendels, edelstenen en dromenvangers. Ik keek toe hoe bezoekers zich verdiepten in de spullen.
Na de lezing liep ik wat rond. De eigenaresse van de winkel zag me en liep op me af. Ze hield een CD vast. “Ik heb het gevoel dat jij deze moet hebben,” zei ze. Het was muziek, gecomponeerd door een yogi uit de Himalaya, met teksten geïnspireerd door Tagore.
Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest denken, maar iets aan haar overtuiging raakte me. Ik kocht de CD.
Thuis zette ik hem op en liet de klanken door de kamer vloeien. Het was anders dan ik gewend was, maar het intrigeerde me. De omslag en de teksten fascineerden me. Na een dag besefte ik dat ik weinig wist over mantra’s, over hoe ze gebruikt werden, over hun betekenis.
Op de achterkant van de CD-hoes stond een postbusadres. Zonder veel verwachting schreef ik een brief naar Amsterdam. Mijn vraag was eenvoudig: was er een cursus om mantra’s te leren?
Ik kon toen niet vermoeden dat deze ene actie een deur zou openen naar een wereld die ik nog niet kende.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Deze dame was erg aardig en heb die cd van haar gekocht
. Thuis aangekomen heb ik natuurlijk de muziek welke op de cd stond afgespeeld.
De muziek sprak mij aan en ik begon de omslag en de inhoud van de hoes eens te bekijken. De teksten stonden er in het Engels in en er stonden ook wat foto’s bij.
Na een dag begon ik te bedenken dat ik niets af wist
van mantra’s en hoe deze te gebruiken. Ondanks dat ik wat groepen had, wist ik
nog weinig af van de Yoga filosofie
en/of de methodes van Yoga. Er stond een telefoonnummer op de achterkant
van de hoes en een emailadres en een postbusadres. Ik heb toen via de post een
brief gestuurd naar hun postbusnummer in Amsterdam en gevraagd of er ook iets
van een mantra cursus gegeven werd…..
Neen, ik kreeg geen antwoord terug. Is dit het einde van mijn verhaal…….Neen absoluut niet.,
In de kersttijd in 1999 heb ik het telefoonnummer gebeld welke op de hoes stond. De telefoon ging over en ik hoorde toen die Yogi zeggen met een zachte stem om shanti, shanti shanti... Mijn naam is Kamala.....stop zei hij......Kom volgende week dus 3 januari 2000 naar mij toe....Toen ik daar aankwam vertelde hij, dat zijn hart stilstond....want zei hij....Ik heb zolang naar je gezocht......Vanaf die tijd stond mijn wereld op zijn kop...Ik zal in andere blogtekstsen daar over schrijven.
