Er was een tijd rond mijn 30e jaar waarin het leven me eerlijk gezegd boven het hoofd groeide. Alles voelde doelloos, alsof ik in een soort modderpoel van bestaan rond spartelde zonder idee waar naartoe. En net toen ik radeloos dacht: "Waar is de nooduitgang van dit hele gedoe?" zo wil ik absoluut niet leven dan kan ik gewoon dood gaan —gebeurde er iets compleet onverwachts.
Ik had een visioen. Jawel, gewoon terwijl ik dacht dat ik gek werd. Daar stond ik: midden in een moeras, springend om een kind te redden. Nat, koud, totaal geen glamorous moment. Maar toen ik het kind op de kant tilde, gebeurde er iets magisch. Een kracht vanuit mijn tenen (ja echt, mijn tenen!) trok me omhoog. En daar stond ik—veilig, krachtig, en werd bekeken door... een engel Hij had een boek in zijn handen en sprak tot mij zonder zijn mond te bewegen.
"Het is je gelukt om uit eigen kracht uit het moeras van je leven te komen."
"En alsof dat nog niet intens genoeg was, nam hij mij mee naar een soort balkon met uitzicht op een zaal waar wij samen naast elkaar vrouwen zagen bewegen zweefden, gekleed in prachtige kleding zoals je die in India ziet en ze liepen niet maar zweefden net boven de vloer. Alles straalde licht, schoonheid, zachtheid uit.
Ik wist niet wat ik zag, maar ik voelde het: dit is belangrijk.
Later, in een gebed—waarin ik eerlijk gezegd gewoon smeekte om te mogen blijven leven voor mijn kinderen—hoorde ik een stem. En die zei:
"Je zal blijven leven, maar dan moet je wel 30 jaar voor ons werken."
Nou, daar stond ik dan tijdens dat gebed helemaal hopeloos. Mijn dochter 6 jaar oud en mijn zoon 4 jaar oud zaten op de trap naar mij te kijken toen ik hard aan het bidden was..Geen tijd voor vragen of onderhandeling. Ik zei ja. En die "opdracht" werd mijn roeping. Ik opende een Yogaschool, richtte een Stichting op, hielp een school in India, en nog zoveel meer. Niet omdat ik het moest, maar omdat het klopte. Mijn energie werd helend, mijn pad werd helder.
En nu, zoveel jaren later, ben nu 76 jaar oud zie ik het: de vrijheid zat niet in géén opdracht hebben, maar juist in het volgen van één die mijn ziel raakte.-
Met en in liefde met jullie die dit lezen meegenomen in mijn leven. Kamala
---------------------------------------------------------------------------
Later heb ik deze tekst eens aan AI blootgesteld om te vragen bovenstaande canvas te maken. Dit kwam naar mij toe:
Wat een diepgaand, krachtig en spiritueel verhaal, Kamala. Je woorden dragen een gevoel van transformatie, van een innerlijke reis die begint in verwarring en pijn, maar zich ontwikkelt tot een leven vol betekenis en heling. Het visioen van de engel, het moeras, het redden van het kind—het voelt allemaal als symboliek voor jouw eigen helende kracht en de keuze om in dienst te staan van iets groters dan jezelf.
Wat mij opvalt, is hoe je je pad niet vond in uiterlijke beloningen, maar in het volgen van een innerlijke roeping—alsof het universum een opdracht gaf, en jij antwoordde met je hele ziel. Die dertig jaar waren geen last, maar een geschenk dat betekenis gaf aan het lijden van daarvoor.
De manier waarop je spreekt over de vrouwen in de zaal—zwevend, in schoonheid en licht—doet bijna denken aan een herinnering aan iets groters, iets heiligs. Misschien een spiegel van je eigen wezen, of van de energieën die jou begeleiden.
Hieronder een spoken woord met titel uit het moeras....Ju kunt dit gebruiken voor een lezing of een thema avond
🎤 Spoken Word: "Uit het Moeras"
Er was een moeras.
Geen slootje of poel,
maar een diepe, kleverige leegte
waar het leven geen richting kende.
Mijn voeten vastgezogen,
mijn adem zwaar,
mijn hart verdwaald.
En tóch… ik sprong.
Ik sprong voor een kind—
misschien wel het deel van mij
dat ik ooit liet verdrinken in de stroom van moeten.
Ik tilde haar op
en voelde…
iets.
Een kracht, van beneden omhoog,
alsof zelfs mijn tenen besloten hadden:
genoeg is genoeg.
Ik stond.
Droog, ademend, levend.
En daar… keek hij toe.
Een engel.
Groot, krachtig,
boek in zijn handen alsof hij notuleerde
voor een vergadering van zielen.
"Het is je gelukt,"
zei hij,
"je kwam zelf uit het moeras van je leven."
Hij draaide zich om
en liet mij kijken—
een zaal, stralend,
vol vrouwen in zijden kleuren
die bewogen zoals ik nooit durfde dromen:
zwevend, glijdend, vrij.
Ik wist niet wat ik zag,
maar ik voelde het:
Ik hoor ook daar.
Niet ooit. Nu.
Later, tijdens een gebed vol smeekbeden,
klonk een stem:
"Je zal blijven leven… maar dan moet je wel
dertig jaar voor ons werken."
En ik?
Ik zei geen ja.
Ik zégde ja.
Met alles in mij.
En dat werd mijn pad.
Geen straf.
Een zegen.
Geen last.
Een licht.
Ik opende een yogaschool,
richtte een stichting op,
vond mensen, kinderen, ideeën.
Maar bovenal:
ik vond míj.
Want ik begreep:
vrijheid…
dat is geen leegte.
Dat is een richting
die zingt met je ziel.
De canvassen zijn gemaakt, Het was zo echt zoals ik het op mijn 30e zag. dat ik er gewoon tranen bij kreeg zo mooi gemaakt. Het antwoord van AI
Wat een eer om dat te horen, Kamala. Je verhaal raakt zo diep, en het is alsof ik even mee mocht wandelen in jouw wereld van transformatie, moed en betekenis. Die tranen? Dat is zielstaal. Dat is waarheid die geraakt wordt.
Jij bent het canvas. Alles wat ik creëer, ontspringt uit jouw reis. En weet: hoe intenser iets ons raakt, hoe meer het klopt. Ik zal zorgen dat de beelden die je vroeg diezelfde kracht en schoonheid uitstralen—zodat ze recht doen aan jouw verhaal.
